Uitstellen….een kans om te groeien.

Bij de onderwerpen die ik tijdens de Zomerschool behandel gaat het om het doen van dingen die je steeds maar uitstelt. Over uitstelgedrag is al veel geschreven en je kunt er vele tips voor vinden.
Waarom ik er dan toch een blog aan wijdt?
Omdat ik graag wat dieper op de materie in wil gaan. Die tips ken je immers al wel en je hebt ze zelf misschien ook al wel met meer of minder succes uitgeprobeerd. Dus wat heb ik dan toe te voegen? Eigenlijk niets wat je niet al weet. Wel iets waar je mogelijk niet aan wil denken, wat je graag wegstopt of wat je voor jezelf overschreeuwt. Namelijk dat je je gewoon baalt als je het dan toch niet doet of als je het wel doet maar je er niet prettiger door voelt.

 

Begint het ongemakkelijk te voelen?

Mooi, dan zijn we op het juiste spoor.
Ik heb het namelijk over die vervelende gedachten die je zelfvertrouwen zo effectief ondermijnen.
Diegenen die alsmaar in je hoofd rondspoken en je onrustig maken. Onrustig als in schuldig of beschaamd voelen, maar ook gevoelens als verdriet, moedeloosheid en boosheid komen er in voor.

“Ik heb het al zo vaak geprobeerd, het lukt me toch nooit”,
“Ik kan toch niet zomaar beginnen? ik moet gewoonweg alles eerst weten voordat ik aan de slag ga”, “Ik ben niet zo’n durfal, wat kan er niet allemaal fout gaan?”,
“Wat ben ik toch een treuzelaar, waarom doe ik toch zo moeilijk?, Schiet nou toch eens op!”
“Zie je wel dat het me niet lukt?”…..
Herkenbaar?
Ook hoeveel energie het je kost……?
En dat je daardoor ook weer boos op jezelf wordt? Of verdrietig, moedeloos, beschaamd, schuldig….

 

Hoe kom je nu uit deze negatieve spiraal? 

Jezelf op de kop zitten (“Ik moet dit kunnen!”), het gevoel overschreeuwen (“Doe niet zo flauw”) of in een hoekje gaan zitten (“ik kan dit echt niet”)  helpt niet. Het werkt zelfs versterkend want je geeft er op deze manier meer aandacht aan en wat je aandacht geeft groeit!

Wat helpt dan wel?
Ikzelf onderzoek mijn gedachten en ga er de dialoog mee aan, met dat stemmetje.
Als iets wat bij mij hoort en ik ook als zodanig accepteer maar ook op waarheid toets.
Dat klinkt dan als: “Ha, ben je daar weer? Ja, ik weet het, ik vind dit eng maar klopt het wel wat jij zegt? Moet dit altijd? Kan ik dit nooit? En weet je, als jij daar nou  even gaat zitten dan kan ik bekijken hoe ik het wel kan gaan doen”.
Als ik dan de mogelijkheden bedacht heb komt mijn gevoel als raadgever vanzelf om de hoek kijken. Voel ik me nog onrustig dan kijk ik wat dat stemmetje weer te berde brengt. Soms kies ik er dan voor om verder te zoeken naar een manier die voor mij goed voelt ( en waar ik goede gedachten bij heb). Vaak besef ik echter ook dat dat stemmetje me onmogelijke eisen aan het opleggen is en me angst aanpraat voor de toekomst. Relativeren en dat stemmetje niet zo serieus nemen is dan een goed middel. Tenslotte kan ik niet alles ( geen mens is perfect!) en kan ik ook de toekomst niet bepalen. Daarnaar te streven is zinloos.

 

Pffff, dat geeft lucht!

Als ik het niet zo perfect hoef te doen van mezelf gun ik mezelf de ruimte om het te proberen, er van te leren en vooral om mijn eigen pogingen met humor en mildheid te bekijken.

Deze manier werkt voor mij en wat mij sterkt is dat er 2000 jaar geleden ook al over geschreven werd zoals je kunt zien aan deze quote van Epictetus.

Epictetus4

De grondslag hiervan is dat je zacht mag zijn voor jezelf.

Ook als je ‘het’ nog even uitstelt.
Je hoeft je nergens schuldig of beschaamd voor te voelen als je doet wat voor jou goed voelt.

Het verrassende is dat je, wanneer je je vrij hebt gemaakt van je eigen druk, er vaak een moment komt dat je zomaar de sprong waagt en datgene gaat doen waar je zo tegenop kijkt. In feite heb je in gedachten het obstakel al zo klein gemaakt dat je er een beter gevoel bij hebt zodat je de stap als vanzelf zet.

 

Tot slot:
Het kan simpel lijken maar in de praktijk wordt ik zelf nog dagelijks met het uitstellen van kleine en grote zaken geconfronteerd. De ene keer  gun ik mezelf de tijd, de andere keer  geef ik mezelf een duwtje in de rug. Eén van die duwtjes is het vooruitzicht van de boost aan zelfvertrouwen als ik tegen mezelf kan zeggen:  “Wow, ik heb het gedaan!”

Zo wordt een obstakel een stepping-stone om te groeien!

 

Wat zeg jij tegen jezelf als je de neiging hebt om iets uit te stellen?
Laat het mij en mijn lezers weten via het commentaarveld.
Op die manier kunnen we elkaar versterken en helpen!

 

Brigitte

 

Wat stel jij uit op het gebied van solliciteren of je ondernemerschap?

Tijdens de workshops van mijn Zomerschool pakken we samen die dingen aan waar jij iedere keer weer tegenaan hikt. Bellen naar een werkgever/klant staat op 5 en 7 juli op het programma en je kunt voor de weken daarna ook zelf een onderwerp aandragen!

Kijk voor meer informatie op: www.moed.training/zomerschool.

You may also like

Leave a comment