Hoe opruimen je leert om je hart te volgen

“Eerlijk gezegd heb ik niet zo veel met al die loopbaancoaches die je aansporen om je hart, je passie te volgen”.

Een commentaar op mijn ‘business’ waar ik wel even bij stil heb gestaan. Tenslotte draag ik de boodschap uit om te doen waar je hart naar uitgaat en wil ik mensen inspireren om dat ook daadwerkelijk te gaan doen.

 

Maar ik werd me bewust van de vraag: hoe doe je dat nu? Je hart volgen? Wat komt daar bij kijken? Waar loop je dan tegenaan? Hou je aan bepaalde zaken vast, en zo ja, aan welke dan? Hoe kom je daar van los?

 

Deze vragen werden versterkt door een collega-coach die een opruim-challenge begon. En daar over pratend kreeg ik een blog over opruimen doorgestuurd die me aanzette om het opruimen te gebruiken als oefening in ‘je hart volgen’. Hoe dat werkt?

In de blog werd de methode van Marie Kondo toegelicht. Het  is een methode om spullen op te ruimen en daadwerkelijk weg te doen. Dus niet verplaatsen in een doos ‘voor later’ maar echt je huis uit doen. Het belangrijkste criterium om te beslissen of iets weg kan is het beantwoorden van de vraag: “word ik hier blij van?”

 

Wanneer ik training of begeleiding geef is dit ook een centrale vraag. Waar werd je blij van en waar wordt je blij van? En als je dat weet, kun je dan afscheid nemen van al die andere dingen waar je niet zo blij van wordt? Durf je je zekerheden op te geven en voor die blijheid te gaan?

 

Om dit aan den lijve te ondervinden ben ik met opruimen begonnen. Niet helemaal volgens de methode van Marie Kondo maar wel met die ene vraag steeds in mijn hoofd. En met het doel om er achter te komen hoe ik voorwerpen op hun waarde ‘blijheid’ schat, welke mitsen en maren ik zelf te berde breng en of ik het lef heb om volgens mijn gevoel te beslissen.

De eerste dagen had ik geen moeite om spullen te verzamelen en te beslissen om iets weg te doen. Maar al doende bleken er voor mij nog andere criteria mee te gaan spelen.

 

Een voorbeeld:

Er staan drie soufflé schaaltjes in de kast.

Word ik er blij van? Nee. Nu zou het al duidelijk moeten zijn dat ze in de doos ‘weg’ belanden maar…er dringen zich andere vragen onherroepelijk op.

 

Heb ik ze het laatste jaar gebruikt? Nee. Eerlijk gezegd….ik gebruik ze al jaren niet meer en al helemaal niet om soufflé te maken.

 

Denk ik dat ik ze nog ooit ga gebruiken? Nee, als ik eerlijk ben……soufflé interesseert me geen biet en ik  verwacht niet dat het me nog gaat interesseren.

 

Doet het pijn als ze weggaan? Misschien ga ik ze missen als snackschaaltje maar ik heb genoeg andere schaaltjes, dus nee. Pff….ik heb vervanging! Ik loop dus niet echt een risico, niet?

 

Mag ik ze wegdoen? Uhhh……. wat is dat nou voor een vraag?

 

Hier komt mijn geweten ineens om de hoek kijken. Dat stemmetje van binnen dat zich laat horen als: ‘Brigitte, weggooien is zonde!’ Zonde als in: het is niet goed als je dat doet.

 

Dit vraagt om nader onderzoek: “Hoezo is dat niet goed? Voor wie of wat dan niet?”

 

Antwoord: het is niet goed voor het milieu als ik zomaar spullen dump, de afvalberg krijgen we nu al niet meer getackeld. Het is ook niet goed dat ik dan straks weer opnieuw spullen koop: weer een aanslag op onze ‘bronnen’, belasting van het milieu door het produceren etc. etc.  En dat is weer niet goed voor de generaties die na mij komen. Wat blijft hangen is dat ik het vooral voor anderen goed wil doen en het woord  ‘zomaar’……..wat volgens de van Dale betekent: zonder reden. 

Daar zit hem de pijn: er is nog voldoende reden om die soufflé schaaltjes te bewaren, ze zijn  immers nog goed bruikbaar! De verstandelijke afweging en mijn innerlijke overtuiging gaan een belangrijke rol spelen. In dit geval is dat: dingen die nog bruikbaar zijn doe je niet weg.

Of je er nu blij van wordt of niet, dat telt niet!

 

Herkenbaar? Ineens doet mijn gevoel er niet meer toe en lijk ik mezelf te moeten overtuigen dat er echt wel een reden is om het spul weg te doen. Mijn hart zomaar volgen brengt dan allerlei conflicten in mijzelf naar boven. En daarvan is de belangrijkste:

mag ik kiezen voor mijzelf? voor wat ik voel en wil?

 

Dat ik daar geen enkele reden voor hoef te hebben is misschien nog wel het moeilijkste!

 

Gelukkig biedt Marie Kondo daar ook een ontsnapping voor want volgens haar is het hebben van een opgeruimd huis ook de sleutel tot een opgeruimd gemoed. Jezelf omgeven met spullen waar je echt om geeft geven je energie en laten je stralen! En wat mijn geweten dan zegt is: en dat is ook goed voor anderen!

Ik heb nog zo’n gewetenssusser gevonden: de kringloopwinkel. Want wat ìk niet (meer) leuk vind kan een ander mogelijk nog wel gebruiken!

 

Na deze eerste acties is mijn ervaring dat mijn vuilnisbak nog niet veel spullen heeft gezien en dat het niet zo gemakkelijk is heel erg eerlijk naar mijzelf toe te zijn. Dat ik die ontsnappingsmogelijkheden ook nog nodig heb.

Conclusie tot nu toe?

Mijn hart volgen…….betekent vooral ook

loslaten van wat ik volgens mijzelf moet doen om een goed mens te zijn.

Stof tot nadenken……..

Wordt vervolgd….

 

Brigitte

 

Natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe dit voor jou is: hoe werkt jouw verstand en geweten in op keuzes volgens je hart? Sus jij je geweten? En waarmee dan? Welke overtuiging speelt bij jou mee?

Deel het in het commentaarveld onder mijn blog, voor je eigen plezier!

 

Voor meer informatie over Marie Kondo en haar KONMARI-methode kun je op haar website kijken:https://konmari.com/

 

You may also like

Leave a comment