Hoe opruimen je kan leren om andere keuzes te maken

In deze blog vertel ik opnieuw over mijn bevindingen bij het opruimen van mijn huis en daarbij mijn hart te volgen. De leidraad om vooral dàt te behouden wat me blij maakt …..en los te laten wat die emotie niet meer oproept heeft heel wat hersenactiviteit veroorzaakt!

Gedachten als:

  • Dat kun je niet maken! Dat is nog goed bruikbaar!
  • Straks heb je het weer nodig…….dan krijg je spijt.
  • Dat is niet goed voor het milieu, Brigitte!
  • Zonder reden wegdoen? Alleen maar omdat je er niet meer blij van wordt?
  • Wat egoïstisch, je denkt alleen maar aan jezelf.
  • Is dit het voorbeeld wat je aan je kinderen en anderen wilt geven? Waar zijn je principes gebleven?!

 

Ik weet niet hoeveel stemmen er in mijn hoofd spreken. Ze tuimelen over elkaar heen, de ene nog harder schreeuwend dan de andere. Ze klinken vrij bestraffend en manen me tot voorzichtigheid en het nemen van een verstandige beslissing. Zoals je kunt lezen: mijn gevoel doet er niet zo veel toe.

En ik vraag me dan af waar die stem gebleven is……

 

Ik had mezelf beloofd om deze stem te zoeken en te kijken of ik deze kon volgen. En het eerste wat ik deed was mijn ervaringen delen met een goede vriendin. Zoekend naar een bevestiging (zie ik achteraf) dat het toch echt wel mag, dat volgen van je gevoel en een beslissing nemen met als enige reden dat iets je blij maakt. Maar dat verliep anders.

In ons gesprek zei ik op een gegeven moment “Mijn hart volgen is voor mezelf kiezen”. Met de achterliggende betekenis dat al die stemmen niet van mij zijn maar iets of iemand anders vertegenwoordigen. Natuurlijk kwam daarop de vraag of dat wel klopte? Of ik dan alleen mezelf ben in mijn gevoel en die stemmen niet ook van mij zijn?

Dat was een moeilijke vraag. In alle redelijkheid moet ik toegeven dat ik niet alleen door mijn gevoel maar ook door mijn gedachten de persoon ben die bepaalde dingen doet.

Het was ook een moeilijke vraag omdat ik mijn pas verworven idee en houvast  in rook zag opgaan en de twijfel toesloeg: was dat hele idee van je hart volgen dan toch niet zo goed? Het klonk zo mooi….. en zo gemakkelijk. Nu moest ik toch weer met al die verstandige stemmen rekening gaan houden. Iets waar ik, eerlijk gezegd, helemaal geen zin in had.

 

Gevolg?

Mijn enthousiasme verdween en ik begon op te zien tegen het nemen van de beslissingen om iets wel of niet op te ruimen. Geholpen door het excuus ( ja, ja, niets menselijks is mij vreemd!) dat ik mijn hand als gevolg van een val van mijn fiets  moest ontzien  besloot  ik om dan maar niets meer te doen. Door het opruimen op te schorten hoefde ik ook niet naar die stemmen te luisteren. Struisvogelpolitiek zul je zeggen. En dat klopt: het probleem bleef bestaan ook al deed ik net alsof ik het niet zag.

 

Gaf het mij een goed gevoel?

Nee, dat niet maar ergens voelde ik dat ik tijd nodig had om de chaos in mijn hoofd te laten bedaren. Even stil staan, niets forceren maar de tijd nemen om mijn de oplossing vanzelf te laten komen.

En die oplossing kwam in de vorm van een passage uit ‘het boek der geheimen’ van Deepak Chopra. Terwijl ik de paar specifieke bladzijden las werd het me duidelijk dat ik mezelf had klemgezet. Door bewust te willen kiezen. En met mijn keuzes mijn ‘zelf(beeld)’ te willen bevestigen. Want dat geeft houvast, niet? Ik ben zo en dat bewijs ik door de keuzes die ik maak.

 

Wat Chopra beschrijft is dat je jezelf beperkt door steeds maar weer te luisteren en te handelen naar je bestaande voorkeuren. Zoals hij het zegt:

“die stem is een overblijfsel uit het verleden, een opeenhoping van oude keuzes waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden”.( blz 95)

Het ‘ik’ wat deze beslissingen ooit nam is allang niet meer dezelfde dus waarom zou ik me daar dan nog aan vastklampen?

 

Ik vond het een eyeopener, een ‘omdenker’ en ik vroeg me af of ik dit ook op het opruimen zou kunnen toepassen? Hoe ‘houdbaar’ zijn die principes en overtuigingen nog en hoe laat ik mijn keuzes van vroeger de keuzes van nu dicteren? Of maak ik mezelf vrij van die eerdere ervaringen en beslissingen en kies ik gewoon op basis van wat er zich nu voordoet?

 

Een korte terugblik op enkele van mijn gedachten leerde mij het volgende:

  • Dat kun je niet maken! Dat is nog goed bruikbaar! Dit is een overtuiging van mijn voorouders waar zuinigheid een ‘moeten’ was om te overleven. Dat moeten is voor mij een ‘mogen’ geworden…..geen reden meer om me er aan vast te houden, bruikbare spullen mogen dus ook gewoon weg.
  • Straks heb je het weer nodig…….dan krijg je spijt. Dit is de angst voor wat er in de toekomst kan gebeuren. Deze stem is enkel bangmakerij voor iets wat ik toch niet kan voorspellen.

Chopra  illustreert dit mooi met het voorbeeld van het lichaam: iedere cel kijkt maar een paar seconden vooruit en past daar haar voedsel- en zuurstofvoorraad op aan. Cellen doen niet aan hamsteren van energie want ze hebben geen flauw idee van wat er in het verschiet ligt! Zij gebruiken de overlevingsstrategie om zich zo goed en zo snel mogelijk aan te passen en daarmee zijn ze er in geslaagd om al twee miljard jaar te evolueren! Voor mij een inspirerend voorbeeld om de natuur zijn gang te laten gaan en me niet voor alles te willen verzekeren. Kennelijk weet de natuur prima hoe het moet, dus als ik iets nodig heb durf ik er best op te vertrouwen dat dat komt.

  • Dat is niet goed voor het milieu, Brigitte! Dit is de stem van mijn mooie(re) zelf, diegene die zo graag goed voor de planeet en anderen wil zorgen. Eerlijk gezegd is dat principe (ik dus) zeer flexibel en geen heilig moeten meer maar een streven. Mijn ideale zelfbeeld krijgt een menselijk gezicht waar ik minder streng tegen mag en kan zijn. Dit geeft me de ruimte om de stem van ‘blijheid’ op de voorgrond te zetten.

 

Wanneer ik naar deze terugblik kijk zie ik dat mijn situatie en ik veranderd zijn. Mijn ‘zelf’ is constant in beweging en dat sterkt me in het loslaten van oude keuzes zoals:

  • Het verdedigen van mijn zelfbeeld van goed-moeten-zijn en goed-doener.
  • Mijn angst om iets niet te hebben
  • Mijn angst om een risico te lopen
  • Mijn angst om een goede of verkeerde beslissing te nemen
  • Mijn angst om egoïstisch gevonden te worden

 

Het loslaten van deze angsten geeft ruimte voor een andere manier van kiezen:

minder ‘bewust’, in de zin van verstandig, maar

meer met de ‘stroom’, welke  om ‘bewust-zijn’ vraagt, mee.

 

Mijn vorige blog sloot ik met de zin:

Mijn hart volgen…….betekent vooral ook loslaten van wat ik volgens mijzelf moet doen om een goed mens te zijn.

Nu besef ik pas goed dat het ook echt om volgen gaat……

 

Wordt vervolgd……

 

Brigitte

 

Heb jij ervaring met een meer ‘natuurlijke’ manier van beslissingen nemen? Deel je verhaal in het commentaarveld van mijn blog. Ter inspiratie voor anderen en ik kijk er ook naar uit!

You may also like

Leave a comment