Een bijzondere ontmoeting

Soms heb je ontmoetingen in je leven die je in het bijzonder bijblijven: een hert in het bos waar je dat helemaal niet verwacht, een prachtige bloem die ontluikt aan het meest onooglijke stengeltje, een zakelijk gesprek dat zich totaal anders ontwikkelt en waar je, bij de herinnering eraan, van blijft lachen! Dan ervaar ik hoe mooi het leven is en hoezeer dat mijn ziel voedt met positiviteit en mij sterkt in het leven van mijn bestemming. Ik hoop je met dit verhaal te inspireren om hetzelfde te (gaan) doen.

 

Dat toeval niet bestaat en dat je de mensen op je pad tegenkomt die je nodig hebt (en zij jou!) is me de afgelopen jaren steeds duidelijker geworden. Dat betekent dat ik me daar bij menige ontmoeting bewust van ben en me open opstel voor de loop der gebeurtenissen.

Zo heb ik bij een workshop een vrouw ontmoet en ontstond er een vage afspraak om te kijken of we samen iets konden ondernemen in de richting van intervisie of iets dergelijks. Er kwam geen direct vervolg tot stand en een mogelijkheid om weer met haar in contact te komen via een andere workshop moest ik helaas voorbij laten gaan. Maar inmiddels vertrouw ik er op dat wanneer iets van belang is, dat vanzelf weer op mijn pad komt of dat de gelegenheid zich aanbiedt om zelf actie te ondernemen. Het enige wat ik te doen heb is mijn ogen en oren open te houden, kansen te zien en te benutten. Zo gebeurde het dat, in een gesprek met een opdrachtgever over het invullen van een workshop, haar naam genoemd werd als een mogelijke tweede workshopleider. Om kort te gaan: er volgde een mail en een telefoongesprek om te verkennen of we het zagen zitten om hier samen vorm aan te geven en dat leidde tot een ontmoeting om verder te praten en een opzet te bedenken. Wat volgde heeft mij zo goed gedaan!

 

Na wat gepraat te hebben over waar we allebei mee bezig waren ontstond er een welhaast vloeiende gedachtegang: over en weer wisselden we kennis en ideeën uit, peinsden we over waar het probleem nu precies lag en werden we stil bij het besef dat we allebei hetzelfde over de oplossing dachten. Een oplossing die veel verder ging dan de aanvankelijke vraag maar waarvan wij allebei dachten: ‘dit is wat ons te doen staat, iets anders kunnen we niet, dit is waar we voor bedoeld zijn!’. Nou ja, we kunnen wel iets anders bieden maar we zouden nalatig zijn als we onze visie en ideeën niet zouden ventileren. Daarvan gingen we beiden ‘glimmen’!

 

Wat dit gesprek zo bijzonder maakte is dat er al zoekende, zeer persoonlijke zaken aan bod kwamen die zonder enige reserve gedeeld werden. Hoe dat kon? Op dat moment ging dat als vanzelf. Tijdens het aftasten van ideeën merk je vanzelf hoe iemand op jou reageert en ontstaat er een gevoel van vertrouwen, of niet, waardoor je meer of minder van jezelf durft te laten zien. Dat vertrouwen was snel aanwezig maar achteraf besefte ik dat dat niet het enige was: er was al een basis aanwezig die uitnodigde tot openheid voordat wij met elkaar in gesprek gingen.

 

Wat die basis was?

Uit onze eigen verhalen bleek dat we allebei ervaren hadden wat het betekent om je ‘zekerheden’ te verliezen. Wat we er beiden van geleerd hadden was dat het leven meer is dan zekerheid en als je het ten volle wilt leven er risico’s aan vast zitten. Het risico om door een ander niet begrepen en misschien wel afgewezen te worden maakt ons niet meer (zo) bang. Wat ons in staat stelt om zonder (al te veel) reserve onszelf te zijn, te laten zien en horen. En als dat niet helemaal goed uitpakt? Dan kunnen we met mildheid en plezier naar onze pogingen kijken en het morgen beter doen. Je zou het een levensmotto kunnen noemen.

 

Waarom ik je dit nu vertel is omdat ik in mijn vorige blog schreef over de moed van het delen van gevoelens als schaamte of schuld, en de opluchting die je kunt voelen als je merkt dat je niet de enige bent. Nu merkte ik wat voor effect het op mij had toen ik mijn belangrijkste waarde,’ je leven leven waar je voor bedoeld bent’, terug hoorde en herkende: de energie en het plezier spatte er vanaf!  En niet alleen tijdens het gesprek. Nadien kreeg ik nog herhaalde keren een spontane schaterlach bij het besef wat er allemaal gezegd was en wat we van plan waren… Ook nu is de glimlach niet van mijn gezicht te krijgen!

 

“Dit is méér dan opluchting” dacht ik, en om die blijheid en vrijheid door te geven vertel ik je dit verhaal.

Wellicht is het een duwtje in de rug om jezelf te (durven) zijn en

jezelf met mildheid te bekijken.

Wellicht opent het je ogen dat er nog zoveel moois te ontmoeten valt

als je de wereld met

een open mind, een open hart en moed tegemoet treedt.

 

En ja, dat kan eng zijn en ja, het kan pijnlijk zijn als je teleurgesteld wordt door de reactie van de ander. Maar wat je ermee wint is dat je

jezelf de kans geeft om vrijheid en blijheid te ervaren!

 

Loesje schreef hier al eens een mooie oneliner voor. Ik heb hem aangevuld.

Leven is het meervoud van lef (1)

 

Veel plezier ermee!

Brigitte

 

 

Wil jij jouw bestemming leren kennen en de moed vinden om er vorm aan te geven?

Meld je dan aan voor een gratis adviesgesprek en we bekijken samen wat ik voor je kan betekenen.

 

 

 

 

You may also like

Leave a comment