Wat te doen als het tegenzit

Denk jij mismoedig bij de zoveelste afwijzing: “ik hou er mee op, dit gaat mij echt niet lukken…..”
Je had toch weer al je moed bij elkaar geraapt om op die leuke baan te solliciteren.
Ok, je bent de jongste niet meer en je voldeed niet aan alle eisen maar je wilde toch wel een poging wagen. Je had er goede hoop op en dan komt die afwijzing toch weer hard aan.
Nee, het went niet. Je legt je teleurstelling misschien sneller naast je neer met de gedachte “ik wist het ook wel” maar diep in je hart groeit het verdriet en de angst.

Delen helpt

Ik weet hoe moeilijk het is om dan door te blijven gaan en daarom deel ik vandaag een persoonlijke tegenvaller met je. Een die mij bijna de moed en mijn bedrijf MOED deed opgeven.
Om je te laten weten dat je niet de enige bent waarbij het tegenzit. Gedeelde smart is immers halve smart?
Om je die gedachten, die zo tegen kunnen werken, te laten herkennen.
Om van mijn geworstel te leren en daaruit weer het vertrouwen en de MOED te kunnen putten om door te gaan.

Hoe het bij mij tegenzat.

Om mijn workshop van een dag, het MOEDcamp-for-You, te promoten wilde ik een webinar gaan geven.
Geïnspireerd door experts en voorbeelden waarin het allemaal heel simpel leek, meldde ik me aan bij WebinarJam en stortte me tijdens mijn vakantie op het doorspitten van allerlei trainingsmateriaal.
Mijn presentatie veranderde met de dag. Mijn vertrouwen groeide en ik kreeg er plezier in.
Totdat de eerste obstakels opdoken:

  • Een registratiepagina waarvan ik de data niet aangepast kreeg. Toch raar als je je webinar op 8 augustus 2019 wil uitzenden en er staat 17 september 2016.
  • Een link naar de testomgeving die niet bleek te werken.

Negatieve gedachten en gevoelens.

Ik dacht dat ik alles wel wist en nu liep ik tegen zulke  simpele problemen aan.
Geïrriteerd om de onlogica van de template waarin ik die registratiepagina moest maken.
Gestrest omdat de tijd tussen promotie en uitvoering veel tekort dreigde te worden om voldoende geïnteresseerden te krijgen.
Boos omdat bijna alles uitgelegd stond en dit dan net weer niet.
Onzeker ook: ‘Zie je wel dat je dit niet kunt’ ‘Zoiets vraagt veel meer dan je uit videotrainingen kunt leren’.

 

Het werd een beproeving voor me.
Mijn gedachten gingen met me aan de haal. Dat ik ondanks mijn vele uren studeren  dit niet voor elkaar kreeg. Dat alles wat ik gepland had en mijn marketing op gebaseerd had nu in het water zou vallen. “Alles voor niets gedaan!”
Lees je het goed? Alles voor niets gedaan!
Dit klopt natuurlijk niet maar daar had dat stemmetje in mijn hoofd even geen boodschap aan.
Met als gevolg dat ik door het gevoel van onmacht helemaal stil viel.

 

Met de hulp van mijn V(irtual) A(ssistant) kwam de pagina toch nog goed.

Kleine successen zien, waarderen en jezelf mee voeden

Door dit succesje dacht ik: ‘Je bent nu zo ver gekomen, dat laatste stukje kun je ook wel oplossen’. Daardoor kreeg ik weer de energie om het probleem van de testlink aan te pakken. Dat lukte door verschillende dingen uit te proberen.

 

Hoe blij en opgelucht ik me daarna voelde! Hoe trots ik ook op mezelf was toen ik het toch voor elkaar had weten te krijgen. Ineens was het vertrouwen in mezelf weer terug. Al dat harde werken was toch niet voor niet geweest. Ik was toch niet zo dom (oud) dat ik dit niet meer kon leren.
( Oei! Een belemmerende overtuiging, ergens diep verstopt, die door dit alles naar boven kwam?)

 

Het goede gevoel nam ik mee naar de volgende ochtend.
Samen met nog enkele andere gedachtes:

  • Ik ben er om anderen te dienen
  • Ik ben er om alles te geven, dat kan alleen maar goed zijn.
  • Als ik me geen zorgen maak over wat anderen er van vinden, juist dan vind ik mijn kracht.

Vertrouwen komt te voet en vertrekt te paard

Vol energie dacht ik nog even een berichtje voor op mijn website te kunnen maken.
Tot mijn schrik kreeg ik een hele foute melding bij het inloggen: ‘Forbidden’.

 

“Wat een ramp! Nu hoef ik dat hele webinar ook niet meer op te nemen. Ik kan mijn publiek niet door laten linken. Daar gaat al mijn werk! Ik geef het op. Als dit niet lukt dan kan het MOEDcamp ook niet doorgaan, dan kan ik wel ophouden”.

 

De negatieve gedachten tuimelden over elkaar heen.
Mijn geloof in mijn bedrijf zakte tot het nulpunt.
Het huilen stond me nader dan het lachen.

Pas op de plaats maken

Eerst schoot ik in de modus: NIET opgeven, doorgaan! Maar bij het doorlopen van de presentatie merkte ik al dat dat niet ging lukken. Mijn gedachten dwaalden steeds af en mijn keel leek wel dicht te zitten.
Gelukkig herken ik die tekenen sneller en weet dan dat ik even stil staan moet staan bij mijn gevoelens en gedachten. Luisteren naar wat ze me te zeggen hebben.

 

“Niet doen, dit is niet slim, je bent niet gefocust. Maak eerst eens plaats voor je frustratie en verdriet. Dat mag. Je mag ook opgeven. Als dit nu niet goed voelt, dan doe je het niet. Hoe krap de tijd ook is. Met doorgaan geef je niet het beste van jezelf”.

 

Dat was een  moment van overgave.
Loslaten.
Al die plannen.
Alles wat ‘moest’.

‘Let go and let God’.

Ruimte voor mogelijkheden

Toen besefte ik weer dat ik sommige dingen niet onder controle heb maar wel hoe ik ermee omga.
Dat er meer en andere mogelijkheden zijn. Waarop ik weer in actie kwam: aan het bedenken dat ik de datum van het Moedcamp kon verschuiven, wat ik dan aan moest passen etc.

 

Tegelijkertijd wist mijn VA opnieuw de oplossing voor het probleem te vinden en konden we toch verder.
Pffffff……wat een opluchting! ( En zoooo dankbaar!)
Het betekende ook weer schakelen.
Want nu was het wel weer nuttig om het webinar op te nemen maar was ik er toe in staat?

Geloof in je bestemming is het fundament waar je op terug kunt vallen.

Nadat  de emoties wat tot rust waren gekomen kon ik terugpakken op het goede gevoel dat ik eerder had gehad. Ook op het blijde gevoel dat ik krijg als ik mag en kan vertellen. Wat ik als mijn bestemming zie. Dit keer kwam daar ook de energie van de overwinning bij.
Ik kon niet alleen dóór, het gaf me vleugels.

Weer een lesje geleerd.

Terugkijkend realiseerde ik me wel dat de gebeurtenissen mij in een emotionele mallemolen hadden gebracht. Vooral doordat mijn onbewuste overtuigingen naar boven kwamen.
Welke dat zijn?

  • Ik moet mijn tijd, geld en inzet nuttig besteden. Het moet zich terugverdienen. Ik moet voor mezelf kunnen zorgen.
  • Ik mag niet mislukken.
  • Ik moet bewijzen dat ik dat simpele ding kan leren, ik moet slim zijn.

Ik besefte dat het succesvol maken van mijn bedrijf een zware druk op me gelegd had.

 

Het belang van slagen werd belangrijker dan doen waar ik voor bedoeld ben.

Pas toen ik het gevoel kreeg niets meer te verliezen te hebben kon ik weer vrijuit ademen.
Dat gaf me de vrijheid.
Om een FBlive op te nemen. ( de tekst was in een mum van tijd geschreven)
Om nog een advertentie te maken.
Om er plezier in te hebben.
En maar te zien wat er van komt……

Niet business-like.

Ik weet ook dat ik niet kan gaan zitten afwachten wat er gebeurt. Je moet dingen blijven doen. Actie ondernemen. Het komt je niet vanzelf aanwaaien. Maar de juiste gedachten helpen wel om door te gaan, vol te houden.

Brigitte-like.

Jezelf tegenkomen.

Jezelf weer een beetje beter leren kennen en accepteren.

Meer jezelf zijn, mogen zijn.

Doen wat bij je past.

 

Dit blog is er een voorbeeld van.
Eerlijk en transparant over het harde werk dat je te doen staat als je iets wilt veranderen. Over die overtuigingen die steeds weer terugkomen. Over blijven onderzoeken en leren.

Geen gouden bergen.

Geen instant oplossing. Geen Quick fix.

  • Wel al mijn kennis en ervaring.
  • Wel mijn ondersteuning bij het harde werk dat jij te doen hebt.
  • Wel mijn vermogen om je te laten waarderen wat je onderweg tegenkomt.
  • Wel de continue bemoediging om anders te (leren) denken en geloof te hebben in jezelf.

 

Want juist dàt gaat jou helpen om door te gaan als het tegenzit.

Voorbij de onzekerheid en de angst.

Naar vertrouwen en MOED.

 

Dat is wat ik je te bieden heb.

 

Brigitte

Zit het jou niet mee?
Kun je wel wat hulp gebruiken?
Praat dan eens met me en meld je aan voor een adviesgesprek.

You may also like

Leave a comment