Hoe zet jij die knop om en ga je doen wat je al zo lang wilt gaan doen?

Mijn laatste BOOSTcamp van dit jaar had als thema ‘switch’.

In mijn business kun je dat opvatten als het veranderen van je loopbaan waarbij je een compleet andere richting inslaat dan je voorheen hebt gedaan. Bijvoorbeeld: van advocaat naar broodjesverkoper of van bioloog naar imago-coach. Vaak ligt hier een diepgewortelde wens/ droom aan ten grondslag of simpelweg het ontdekken van een bepaalde drang of gave waar men iets mee wil doen. Simpel toch?

 

Wat echter blijkt is dat een dergelijke omschakeling meer is dan simpelweg zeggen: “Ik ga iets anders doen”. Of beter gezegd, wij maken het moeilijker!

Herken je dat? Dat je dan gaat denken dat

  • “dat toch helemaal niet realistisch is in deze arbeidsmarkt….”
  • “dat je heel andere diploma’s hebt……”
  • “dat je toch veel te oud bent om nu nog te switchen……”

In mijn verdere verhaal schets ik je drie uitdagingen die je kunt tegenkomen als je wilt switchen en ik geef je de oplossingen erbij!

 

“Maar wat zullen anderen er van vinden?”

Wat ik zie is dat de eigen innerlijke stem vaak al lang weet welke kant ‘het’ op wil maar er allerlei andere stemmen zijn die daar wat tegenin brengen.

Stemmen vanuit de opvoeding: “Je hebt hersens gekregen, doe er dan ook wat mee!” of cultuur. Erg Nederlands bv. is de norm “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”. We krijgen er in ons leven zo veel van te horen dat we ze ook gaan zien als zijnde van onszelf, je gaat er zelf in geloven. ‘Dromen’ of ‘wensen’ die afwijken van de norm krijgen dan niet altijd de kans om te ontkiemen, laat staan dat je ze kunt voeden en onderzoeken!

Dat we de normen van anderen aangeleerd krijgen hoeft op zich geen probleem te zijn mits we er nog daadwerkelijk door ‘gevoed’ worden, er zelf door kunnen groeien. Maar als de algemene richtlijn is dat je je moet gedragen zoals anderen (van jouw ‘groep’) dat ook doen en het resultaat moet behalen wat als ‘succesvol’ bestempeld wordt dan loop je het risico dat je enkel en alleen nog aan het vergelijken bent en ernaar streeft om te voldoen aan de normen van anderen. En aan hun ‘dromen’.

Switch 1:

Jezelf de ruimte geven om je eigen pad te bewandelen betekent deze switch maken:

zet je waardebepaling door anderen om naar een waardebepaling door jouzelf.  

Dat vraagt MOED.

Om die ‘lat’ naar beneden te halen, er simpelweg onderdoor of omheen te lopen en zelf te bepalen wat goed is voor jou.

Je doet ‘het’ dan anders dan anderen en dat brengt die anderen nog wel eens in de war. Daarmee scoor je niet altijd bijval en dat kan je nieuw ingeslagen weg flink op de proef stellen. Het kan aanvoelen alsof jij je hoofd buigt en je (neder)laag daarmee erkent. Nederlaag als in: gefaald, mislukt om aan de norm ( de algemene ‘laag’) te voldoen. Maar weet dat wanneer jij jezelf de mogelijkheid gunt om die ‘laag’ aan de kant te zetten, je tegelijkertijd die ander dezelfde ruimte geeft. Hij of zij zal je er ( stiekem….) dankbaar voor zijn!

En belangrijker nog: je geeft jezelf de vrijheid om je leven in te richten zoals dat goed is voor jou!

 

 

“Maar is dat niet egoïstisch?”

Dit is een vaak terugkerende vraag wanneer mensen hun ‘droom’ onder woorden brengen en beseffen dat ze zichzelf op de eerste plaats moeten zetten als ze eraan willen werken. Ik heb daar maar één antwoord op.

Switch 2:

Door goed te zorgen voor jezelf kun je goed zijn voor anderen!

Opnieuw geef jij een ander voorbeeld en daarmee een andere norm aan. Waarmee je de ander niet verplicht om aan jouw norm te voldoen maar waarmee je hem of haar voedt om zijn of haar dromen te laten groeien…….Mits je hier dus ook inderdaad het begrip voor hebt en de ruimte en de steun aan geeft ben je de ander juist zeer behulpzaam.

 

 

  • Kost het je nog moeite om zo’n switch in denken te maken?
  • Maar zou je wel heel graag af willen van al die ‘moetens’ in jouw leven?
  • Zodat je niet alleen de ruimte creëert om jouw dromen te onderzoeken maar ook
  • geen genoegen meer neemt met je eigen excuses ( om het niet te doen)?
  • Maar ben je bang voor foute beslissingen? ( Je moet het tenslotte toch wel weten….)

Dan is hier switch 3:

Een beslissing heeft slechts een uitkomst waarop

je een volgende beslissing kunt nemen.

Het gaat daarbij niet om goed of fout, het heeft je ergens gebracht en je kunt op ieder moment een andere kant op als jij dat wilt! Dat mag!! Daarbij kun je je dromen ook eerst onderzoeken en bijstellen als dat nodig is. Ook dat mag!!

 

Zet jij die knop om?

En zet je de eerste stap om jouw ‘switch’ te onderzoeken?

 

Neem dan contact met me op voor een gratis sparringsessie over wat jij graag wilt realiseren. Dat kan via een druk op de knop waarna je een berichtje via mijn contactformulier kunt versturen.

Daarna neem ik zo snel mogelijk contact met je op om een afspraak te maken!

 

 

Brigitte

 

Dromen of in beweging komen

Toeval bestaat niet en dingen gebeuren om een bepaalde reden, daarvan ben ik overtuigd.

Soms wordt je gedwongen om even stil te staan, soms krijg je een duwtje (al dan niet gewenst) in de rug om een bepaalde stap te zetten.

Zo had ik me in de zomervakantie voorgenomen om mijn bedrijfsplan op te schudden want na 1 ½ jaar aan de weg timmeren was het resultaat verre van wat ik wenste. Ik wilde mijn doelgroep scherper definiëren maar….het kwam er niet van. De druk van de financiën verlamde me en dat had ook zijn invloed op mijn energie (geen dus) en inspiratie (nul-komma-nul). Geen ideale omstandigheid om aan die klus te beginnen. Dus besloot ik om mezelf niet te dwingen maar mijn gevoel te volgen: nu dus even niet, het juiste moment komt wel. Met het enige nadeel dat ik geen flauw idee had wat ik weer moest gaan aanbieden en welke richting ik met mijn marketing op zou moeten. Niet handig als je toch je inkomsten uit je bedrijf wilt halen……en je daarvoor wel klanten nodig hebt!

 

Wat er tot mijn verrassing gebeurde was dat ik een uitbreiding kreeg van mijn lesgevende activiteiten met daarbij ook het begeleiden van werkzoekenden. Een kolfje naar mijn hand en een heerlijk vooruitzicht om een basisinkomen te hebben. Consequentie was wel dat ik minder tijd beschikbaar had voor het uitvoeren van mijn bedrijfsactiviteiten wat in de praktijk neerkwam op het vrijwel stilvallen ervan. Dat vond ik minder leuk maar ik zag ook de mogelijkheid om nu de tijd te nemen voor mijn bedrijfsonderzoek.

 

Als je mij een beetje kent, en zo niet dan licht ik nu een tipje van mijn sluier op, weet je dat ik daar een heel plan voor maak en dat ook volg. Ik begreep echter ook dat ik wat hulp kon gebruiken. In mijn eentje blijf ik toch hangen…..dus een aanjager c.q. stok achter de deur kon ik wel gebruiken.

 

Op basis van enkele tips ben ik me gaan oriënteren op drie businesscoaches en heb ik gekozen voor degene die de voor mij niet alleen de beste combinatie van trainingsonderwerpen aanbood maar waar ik vooral een goede ‘click’ mee had. Zelfs voordat ik een skype-sessie met haar had gehad wist ik al dat zij het zou gaan worden. En na de skype-sessie wilde ik niets liever dan direct aan de slag. Het begon weer te stromen!

 

Toch moest ik nog even wachten…..

En in de tussentijd kreeg ik de mededeling dat mijn contract i.v.m. bezuinigingen niet verlengd zou worden. Een flinke tegenvaller, die ik niet aan had zien komen! Onrust in het lijf, zorgen in de kop. Maar al snel zag ik ook de kansen die me dit bood:

  • tijd om de zaken weer aan te pakken
  • noodzaak (die stok achter de deur) om het ook echt te doen.

Soms heb je iets nodig (of is er iemand die aan de touwtjes trekt en je weer op het juiste pad zet……..) om dat te gaan doen wat je het liefste doet! En dat geldt dus ook voor mij.

 

Inmiddels heb ik twee van de drie trainingsdagen erop zitten en ik kom tijd te kort om alles wat ik leer, ontdek en wil te implementeren. De grootste verandering is dat ik een andere doelgroep ga bedienen nl. jou!

Jij die…………

  • al jaren iets voor zichzelf  wil gaan doen
  • denkt: “en wanneer ben ik aan de beurt?”
  • wakker ligt van haar dromen en vastloopt in allerlei gedachten: “Wie zit daar nou op te wachten”, “Wie ben ik dat ik dit kan gaan verkopen?”, “ Hoe moet ik daar tijd voor maken?”, “We kunnen de financiën niet missen ” etc. etc.
  • al heel veel zelf heeft uitgezocht en/of gedaan maar het niet op een rijtje krijgt om een goede keuze te maken of door te pakken
  • zichzelf geen ondernemer vindt en  niet goed weet wat daar allemaal bij komt kijken
  • baalt als een stekker dat jouw mooie idee weer blijft liggen….. 

 

Jij die…… iemand zoekt

  • om mee te sparren over je ideeën en je twijfels
  • om alles op een rijtje te zetten
  • die geen panklare oplossing heeft maar met je meedenkt
  • om je te bemoedigen en zo nodig een schop onder de kont te geven
  • die het vallen en opstaan zelf ervaren heeft en dat nog doet…
  • die een gelijkwaardige sparringpartner voor je is waar je wel wat van kan leren!

 

Dan ben je bij mij aan het juiste adres!

Ik ga me vooral richten op vrouwen tussen de 35 en 55 jaar oud maar ook mannen die zich in het bovenstaande profiel herkennen zijn welkom! Hoe het aanbod er precies uit gaat zien is nog niet helemaal duidelijk maar de eerste veranderingen zijn al zichtbaar op mijn site.

Met als eerste dat het gratis adviesgesprek wordt vervangen door een gratis sparringsessie!

Dis is een skype-sessie van 30 minuten waarbij jij jouw vraag kunt voorleggen en je meteen een aantal praktische tips van me krijgt. Hebben we een ‘click’ en wil je verder met me in zee dan krijg je een aanbod op maat!

 

Zo, dat is eruit!

Er is niets zo stimulerend als je ideeën en plannen delen
want dan komt alles in beweging!

 

Wil jij dit ook?! 

Ben jij het zat dat je al zo lang stil staat en maar niet vooruit komt?!

Zet dan nu de eerste stap en meld je aan voor die gratis sparringsessie!

 

Dat kan via een druk op deze knop  Ja, ik wil wel! waarna je een berichtje via mijn contactformulier kunt versturen. Daarna neem ik zo snel mogelijk contact met je op om een afspraak te maken.

 

Doen hè?!

 

Brigitte

Hoe opruimen je kan leren om andere keuzes te maken

In deze blog vertel ik opnieuw over mijn bevindingen bij het opruimen van mijn huis en daarbij mijn hart te volgen. De leidraad om vooral dàt te behouden wat me blij maakt …..en los te laten wat die emotie niet meer oproept heeft heel wat hersenactiviteit veroorzaakt!

Gedachten als:

  • Dat kun je niet maken! Dat is nog goed bruikbaar!
  • Straks heb je het weer nodig…….dan krijg je spijt.
  • Dat is niet goed voor het milieu, Brigitte!
  • Zonder reden wegdoen? Alleen maar omdat je er niet meer blij van wordt?
  • Wat egoïstisch, je denkt alleen maar aan jezelf.
  • Is dit het voorbeeld wat je aan je kinderen en anderen wilt geven? Waar zijn je principes gebleven?!

 

Ik weet niet hoeveel stemmen er in mijn hoofd spreken. Ze tuimelen over elkaar heen, de ene nog harder schreeuwend dan de andere. Ze klinken vrij bestraffend en manen me tot voorzichtigheid en het nemen van een verstandige beslissing. Zoals je kunt lezen: mijn gevoel doet er niet zo veel toe.

En ik vraag me dan af waar die stem gebleven is……

 

Ik had mezelf beloofd om deze stem te zoeken en te kijken of ik deze kon volgen. En het eerste wat ik deed was mijn ervaringen delen met een goede vriendin. Zoekend naar een bevestiging (zie ik achteraf) dat het toch echt wel mag, dat volgen van je gevoel en een beslissing nemen met als enige reden dat iets je blij maakt. Maar dat verliep anders.

In ons gesprek zei ik op een gegeven moment “Mijn hart volgen is voor mezelf kiezen”. Met de achterliggende betekenis dat al die stemmen niet van mij zijn maar iets of iemand anders vertegenwoordigen. Natuurlijk kwam daarop de vraag of dat wel klopte? Of ik dan alleen mezelf ben in mijn gevoel en die stemmen niet ook van mij zijn?

Dat was een moeilijke vraag. In alle redelijkheid moet ik toegeven dat ik niet alleen door mijn gevoel maar ook door mijn gedachten de persoon ben die bepaalde dingen doet.

Het was ook een moeilijke vraag omdat ik mijn pas verworven idee en houvast  in rook zag opgaan en de twijfel toesloeg: was dat hele idee van je hart volgen dan toch niet zo goed? Het klonk zo mooi….. en zo gemakkelijk. Nu moest ik toch weer met al die verstandige stemmen rekening gaan houden. Iets waar ik, eerlijk gezegd, helemaal geen zin in had.

 

Gevolg?

Mijn enthousiasme verdween en ik begon op te zien tegen het nemen van de beslissingen om iets wel of niet op te ruimen. Geholpen door het excuus ( ja, ja, niets menselijks is mij vreemd!) dat ik mijn hand als gevolg van een val van mijn fiets  moest ontzien  besloot  ik om dan maar niets meer te doen. Door het opruimen op te schorten hoefde ik ook niet naar die stemmen te luisteren. Struisvogelpolitiek zul je zeggen. En dat klopt: het probleem bleef bestaan ook al deed ik net alsof ik het niet zag.

 

Gaf het mij een goed gevoel?

Nee, dat niet maar ergens voelde ik dat ik tijd nodig had om de chaos in mijn hoofd te laten bedaren. Even stil staan, niets forceren maar de tijd nemen om mijn de oplossing vanzelf te laten komen.

En die oplossing kwam in de vorm van een passage uit ‘het boek der geheimen’ van Deepak Chopra. Terwijl ik de paar specifieke bladzijden las werd het me duidelijk dat ik mezelf had klemgezet. Door bewust te willen kiezen. En met mijn keuzes mijn ‘zelf(beeld)’ te willen bevestigen. Want dat geeft houvast, niet? Ik ben zo en dat bewijs ik door de keuzes die ik maak.

 

Wat Chopra beschrijft is dat je jezelf beperkt door steeds maar weer te luisteren en te handelen naar je bestaande voorkeuren. Zoals hij het zegt:

“die stem is een overblijfsel uit het verleden, een opeenhoping van oude keuzes waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden”.( blz 95)

Het ‘ik’ wat deze beslissingen ooit nam is allang niet meer dezelfde dus waarom zou ik me daar dan nog aan vastklampen?

 

Ik vond het een eyeopener, een ‘omdenker’ en ik vroeg me af of ik dit ook op het opruimen zou kunnen toepassen? Hoe ‘houdbaar’ zijn die principes en overtuigingen nog en hoe laat ik mijn keuzes van vroeger de keuzes van nu dicteren? Of maak ik mezelf vrij van die eerdere ervaringen en beslissingen en kies ik gewoon op basis van wat er zich nu voordoet?

 

Een korte terugblik op enkele van mijn gedachten leerde mij het volgende:

  • Dat kun je niet maken! Dat is nog goed bruikbaar! Dit is een overtuiging van mijn voorouders waar zuinigheid een ‘moeten’ was om te overleven. Dat moeten is voor mij een ‘mogen’ geworden…..geen reden meer om me er aan vast te houden, bruikbare spullen mogen dus ook gewoon weg.
  • Straks heb je het weer nodig…….dan krijg je spijt. Dit is de angst voor wat er in de toekomst kan gebeuren. Deze stem is enkel bangmakerij voor iets wat ik toch niet kan voorspellen.

Chopra  illustreert dit mooi met het voorbeeld van het lichaam: iedere cel kijkt maar een paar seconden vooruit en past daar haar voedsel- en zuurstofvoorraad op aan. Cellen doen niet aan hamsteren van energie want ze hebben geen flauw idee van wat er in het verschiet ligt! Zij gebruiken de overlevingsstrategie om zich zo goed en zo snel mogelijk aan te passen en daarmee zijn ze er in geslaagd om al twee miljard jaar te evolueren! Voor mij een inspirerend voorbeeld om de natuur zijn gang te laten gaan en me niet voor alles te willen verzekeren. Kennelijk weet de natuur prima hoe het moet, dus als ik iets nodig heb durf ik er best op te vertrouwen dat dat komt.

  • Dat is niet goed voor het milieu, Brigitte! Dit is de stem van mijn mooie(re) zelf, diegene die zo graag goed voor de planeet en anderen wil zorgen. Eerlijk gezegd is dat principe (ik dus) zeer flexibel en geen heilig moeten meer maar een streven. Mijn ideale zelfbeeld krijgt een menselijk gezicht waar ik minder streng tegen mag en kan zijn. Dit geeft me de ruimte om de stem van ‘blijheid’ op de voorgrond te zetten.

 

Wanneer ik naar deze terugblik kijk zie ik dat mijn situatie en ik veranderd zijn. Mijn ‘zelf’ is constant in beweging en dat sterkt me in het loslaten van oude keuzes zoals:

  • Het verdedigen van mijn zelfbeeld van goed-moeten-zijn en goed-doener.
  • Mijn angst om iets niet te hebben
  • Mijn angst om een risico te lopen
  • Mijn angst om een goede of verkeerde beslissing te nemen
  • Mijn angst om egoïstisch gevonden te worden

 

Het loslaten van deze angsten geeft ruimte voor een andere manier van kiezen:

minder ‘bewust’, in de zin van verstandig, maar

meer met de ‘stroom’, welke  om ‘bewust-zijn’ vraagt, mee.

 

Mijn vorige blog sloot ik met de zin:

Mijn hart volgen…….betekent vooral ook loslaten van wat ik volgens mijzelf moet doen om een goed mens te zijn.

Nu besef ik pas goed dat het ook echt om volgen gaat……

 

Wordt vervolgd……

 

Brigitte

 

Heb jij ervaring met een meer ‘natuurlijke’ manier van beslissingen nemen? Deel je verhaal in het commentaarveld van mijn blog. Ter inspiratie voor anderen en ik kijk er ook naar uit!

Hoe opruimen je leert om je hart te volgen

“Eerlijk gezegd heb ik niet zo veel met al die loopbaancoaches die je aansporen om je hart, je passie te volgen”.

Een commentaar op mijn ‘business’ waar ik wel even bij stil heb gestaan. Tenslotte draag ik de boodschap uit om te doen waar je hart naar uitgaat en wil ik mensen inspireren om dat ook daadwerkelijk te gaan doen.

 

Maar ik werd me bewust van de vraag: hoe doe je dat nu? Je hart volgen? Wat komt daar bij kijken? Waar loop je dan tegenaan? Hou je aan bepaalde zaken vast, en zo ja, aan welke dan? Hoe kom je daar van los?

 

Deze vragen werden versterkt door een collega-coach die een opruim-challenge begon. En daar over pratend kreeg ik een blog over opruimen doorgestuurd die me aanzette om het opruimen te gebruiken als oefening in ‘je hart volgen’. Hoe dat werkt?

In de blog werd de methode van Marie Kondo toegelicht. Het  is een methode om spullen op te ruimen en daadwerkelijk weg te doen. Dus niet verplaatsen in een doos ‘voor later’ maar echt je huis uit doen. Het belangrijkste criterium om te beslissen of iets weg kan is het beantwoorden van de vraag: “word ik hier blij van?”

 

Wanneer ik training of begeleiding geef is dit ook een centrale vraag. Waar werd je blij van en waar wordt je blij van? En als je dat weet, kun je dan afscheid nemen van al die andere dingen waar je niet zo blij van wordt? Durf je je zekerheden op te geven en voor die blijheid te gaan?

 

Om dit aan den lijve te ondervinden ben ik met opruimen begonnen. Niet helemaal volgens de methode van Marie Kondo maar wel met die ene vraag steeds in mijn hoofd. En met het doel om er achter te komen hoe ik voorwerpen op hun waarde ‘blijheid’ schat, welke mitsen en maren ik zelf te berde breng en of ik het lef heb om volgens mijn gevoel te beslissen.

De eerste dagen had ik geen moeite om spullen te verzamelen en te beslissen om iets weg te doen. Maar al doende bleken er voor mij nog andere criteria mee te gaan spelen.

 

Een voorbeeld:

Er staan drie soufflé schaaltjes in de kast.

Word ik er blij van? Nee. Nu zou het al duidelijk moeten zijn dat ze in de doos ‘weg’ belanden maar…er dringen zich andere vragen onherroepelijk op.

 

Heb ik ze het laatste jaar gebruikt? Nee. Eerlijk gezegd….ik gebruik ze al jaren niet meer en al helemaal niet om soufflé te maken.

 

Denk ik dat ik ze nog ooit ga gebruiken? Nee, als ik eerlijk ben……soufflé interesseert me geen biet en ik  verwacht niet dat het me nog gaat interesseren.

 

Doet het pijn als ze weggaan? Misschien ga ik ze missen als snackschaaltje maar ik heb genoeg andere schaaltjes, dus nee. Pff….ik heb vervanging! Ik loop dus niet echt een risico, niet?

 

Mag ik ze wegdoen? Uhhh……. wat is dat nou voor een vraag?

 

Hier komt mijn geweten ineens om de hoek kijken. Dat stemmetje van binnen dat zich laat horen als: ‘Brigitte, weggooien is zonde!’ Zonde als in: het is niet goed als je dat doet.

 

Dit vraagt om nader onderzoek: “Hoezo is dat niet goed? Voor wie of wat dan niet?”

 

Antwoord: het is niet goed voor het milieu als ik zomaar spullen dump, de afvalberg krijgen we nu al niet meer getackeld. Het is ook niet goed dat ik dan straks weer opnieuw spullen koop: weer een aanslag op onze ‘bronnen’, belasting van het milieu door het produceren etc. etc.  En dat is weer niet goed voor de generaties die na mij komen. Wat blijft hangen is dat ik het vooral voor anderen goed wil doen en het woord  ‘zomaar’……..wat volgens de van Dale betekent: zonder reden. 

Daar zit hem de pijn: er is nog voldoende reden om die soufflé schaaltjes te bewaren, ze zijn  immers nog goed bruikbaar! De verstandelijke afweging en mijn innerlijke overtuiging gaan een belangrijke rol spelen. In dit geval is dat: dingen die nog bruikbaar zijn doe je niet weg.

Of je er nu blij van wordt of niet, dat telt niet!

 

Herkenbaar? Ineens doet mijn gevoel er niet meer toe en lijk ik mezelf te moeten overtuigen dat er echt wel een reden is om het spul weg te doen. Mijn hart zomaar volgen brengt dan allerlei conflicten in mijzelf naar boven. En daarvan is de belangrijkste:

mag ik kiezen voor mijzelf? voor wat ik voel en wil?

 

Dat ik daar geen enkele reden voor hoef te hebben is misschien nog wel het moeilijkste!

 

Gelukkig biedt Marie Kondo daar ook een ontsnapping voor want volgens haar is het hebben van een opgeruimd huis ook de sleutel tot een opgeruimd gemoed. Jezelf omgeven met spullen waar je echt om geeft geven je energie en laten je stralen! En wat mijn geweten dan zegt is: en dat is ook goed voor anderen!

Ik heb nog zo’n gewetenssusser gevonden: de kringloopwinkel. Want wat ìk niet (meer) leuk vind kan een ander mogelijk nog wel gebruiken!

 

Na deze eerste acties is mijn ervaring dat mijn vuilnisbak nog niet veel spullen heeft gezien en dat het niet zo gemakkelijk is heel erg eerlijk naar mijzelf toe te zijn. Dat ik die ontsnappingsmogelijkheden ook nog nodig heb.

Conclusie tot nu toe?

Mijn hart volgen…….betekent vooral ook

loslaten van wat ik volgens mijzelf moet doen om een goed mens te zijn.

Stof tot nadenken……..

Wordt vervolgd….

 

Brigitte

 

Natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe dit voor jou is: hoe werkt jouw verstand en geweten in op keuzes volgens je hart? Sus jij je geweten? En waarmee dan? Welke overtuiging speelt bij jou mee?

Deel het in het commentaarveld onder mijn blog, voor je eigen plezier!

 

Voor meer informatie over Marie Kondo en haar KONMARI-methode kun je op haar website kijken:https://konmari.com/

 

Je zoektocht naar werk waarderen

Heerlijk vind ik de herfst! Tijd voor oogsten en de vruchten plukken. Letterlijk: appels, peren, druiven en wat al niet meer. Vruchten waar je meteen van kunt genieten of pas later als ze nog een volgend proces ingaan om een ander product te worden. Zoals appeltaart of wijn. Dan is er nog meer werk te doen maar de waardering voor beide stadia is meestal gelijk. Dat zit bij het zoeken naar werk vaak anders. Dan hoor ik dit:

 “Er valt niks te oogsten en al zeker niets te genieten. Ik heb nog steeds geen baan, en krijg afwijzing na afwijzing. Het is waardeloos”.

De focus ligt dan vooral op het eindresultaat en men ziet de tussentijdse resultaten niet of bestempelt ze niet als iets positiefs. Het lijkt erop dat alleen met het bereiken van het eindproduct de missie geslaagd is en de waardering geoogst kan worden. Dit leidt vaak tot uitputting, frustratie en negativiteit. Want wees eerlijk: voor de meesten die op dit moment hun baan verliezen of nieuw op de arbeidsmarkt komen is het geen gemakkelijke weg: je hebt je in te stellen op een langdurig proces, veel afwijzingen en hard werken zonder garantie op een positief eindresultaat. Hou dan de moed er maar eens in!

 

Hoe doe jij dit? Wat oogst jij onderweg naar ander/nieuw werk?

  1. Zoals hierboven geschetst: zie je de vruchten niet eens?
  2. Of stellen ze in jouw ogen niets voor en bagatelliseer je je eigen aandeel erin?
  3. Of ken je jezelf waardering toe voor het werk wat je hebt verricht, ongeacht het resultaat?

 

Wanneer je in optie 1 denkt  is het goed om eens terug te kijken naar wat je allemaal van plan was, wat je gedaan hebt en wat de resultaten van je acties zijn geweest. Zet al je acties eens op een rijtje, sta er bij stil en herken dat je ook in het werk zoeken heel wat werk verzet!

 

Wat valt er bijvoorbeeld te herkennen?

  • Je hebt gebeld naar een werkgever
  • Je hebt jezelf tijd en energie bespaard door te bellen
  • Je hebt een fijn gesprek gehad
  • Je hebt onderzoek gedaan naar bedrijven en contactpersonen
  • Je hebt gebaald toen je weer een afwijzing kreeg
  • Je bent toch weer door gegaan
  • Je hebt moeten onderhandelen
  • Je bent gaan netwerken
  • Je hebt om hulp gevraagd

 

Wat in het voorgaande nog ontbreekt en de denker van optie 2 kenmerkt, is dat je niet alleen de actie herkent maar dat je hem ook erkent als iets waar je moeite voor hebt gedaan. Iets waar jij zelf de actie voor hebt ingezet, de regie en de verantwoordelijkheid voor hebt genomen en daar alleen al verdien jij alle lof voor! Wat het resultaat was hoef je niet onder de noemer ‘geluk hebben’ te scharen en hoef je ook niet te bagatelliseren. Een ander kan een fijne gesprekspartner geweest zijn maar jij hebt toch echt zelf de moed bij elkaar geraapt om de telefoon te pakken! Denk je dan nog steeds: “maar dat stelt toch niks voor….anderen doen dat zo gemakkelijk…..en ik ben zo’n schijtluis” , erken dan dat het voor jou wel degelijk een prestatie is geweest. En dat is wat telt.

 

Wat valt er dan bijvoorbeeld te erkennen?

  • Dat je iets best moeilijk vond
  • Dat je je angsten hebt overwonnen
  • Ondertussen een heleboel geleerd hebt
  • Dat je mocht balen van jezelf
  • Dat je aan jezelf toegegeven hebt dat je niet altijd de sterke hoeft te zijn
  • Dat je trots bent op jezelf omdat je het toch maar gedaan hebt
  • Dat je je goed voelt omdat je een goed gesprek hebt gevoerd
  • Dat je voldoening voelt omdat je anderen hebt kunnen helpen of omdat je trouw bent geweest aan jezelf
  • Dat je tevreden bent omdat je een bepaalde taak af hebt

….dit zijn allemaal ‘vruchten’ van de inzet die je gepleegd hebt.

We zien dit niet zo snel of waarderen ze niet altijd maar ze zijn wel degelijk waardering waard! Simpelweg omdat jij in beweging bent gekomen, iets geprobeerd  en iets gedaan hebt. Want daarmee heb jij nieuwe mogelijkheden voor jezelf gecreëerd!

Hoe klein de stap ook is, zelfs al keer je op je schreden terug,

iedere stap is van waarde.

 

Ken jij jezelf die waardering al toe of lukt dat nog niet zo goed?

Behalve dat je je bewust wordt van het werk dat je verzet is het ook belangrijk dat je stopt om jouw resultaten te vergelijken met anderen en/of deze te beoordelen als goed of fout. Bedenk daarbij ook eens wat jij tegen anderen zegt die een bepaalde stap zetten. Meestal vind je het heel normaal om een ander een compliment te geven voor het simpele feit dat hij of zij iets gedaan heeft: “Wat goed dat je dat gedaan hebt!” Het resultaat doet er dan niet toe. Die waardering mag je ook aan jezelf geven.

 

Het  gaat om wat je doet!

Het resultaat is wat het is en daarmee kun je weer verder.

Doe je niets, dan sta je stil.

 

Toch nog moeite om het werk-zoeken te waarderen?

Menig jobcoach of klantmanager zal je vertellen dat je werk zoeken moet opvatten als een baan. En het is niet zomaar een baan want je hebt geen voorgeschreven taken, geen waardering van een baas of een geldelijke beloning voor je harde werken.

 

Dat vraagt alles van je innerlijke  motivatie, kracht en uithoudingsvermogen.

Voed jezelf dan ook met je eigen waardering want dat verdien je!

 

Word je ondanks deze bemoediging moedeloos van het zoeken? Kun jij wel wat motivatie, kracht en energie gebruiken? Schrijf je dan in voor het BOOSTcamp van 16 december a.s. en je gaat met een concreet ‘zaaiplan’ de deur uit waarmee jij ook tussentijds de vruchten zult kunnen plukken!

 

Brigitte

Een praktische aanpak om effectief naar vacatures te zoeken

Tijdens de eerste weken sollicitatiebegeleiding, die ik geef aan mensen in de bijstand, viel het me op hoe moe en gefrustreerd zij zijn door het vele solliciteren en de vele afwijzingen die ze krijgen. Onder druk van de verplichting om een grote hoeveelheid  sollicitaties per maand te moeten doen en iedere vacature als ‘passend’ wordt gezien schiet menigeen in de stress en weerstand. Een combinatie van factoren die machteloosheid en moedeloosheid zwaar in de hand werkt. Dat triggert mij om dit stuk te schrijven over hoe je op een simpele manier de regie in eigen hand kunt nemen en daarmee een positieve uitwerking creëert op je energie en welzijn.

 

Een van de manieren om je energie hoog te houden is te zoeken naar datgene waar jij blij van wordt, maar helaas geldt voor werkzoekenden in de bijstand dat we ‘die lieverkoekjes niet bakken’. Je ertegen verzetten is een mogelijkheid maar de kans dat je daarvoor ‘bestraft’ wordt is voor de meesten geen aantrekkelijk vooruitzicht en het levert geen positieve energie op. Dus schikken de meesten zich in wat er van hen gevraagd wordt.

 

Gelukkig kun je in dat schikken ook veel naar je eigen hand zetten. Sterker nog: met een goed plan en een goede weekplanning kun je je niet alleen gemakkelijker aan de regels houden, je loopt ook de kans productiever te zijn, je prettiger te voelen en succesvoller te zijn!

 

Hoe?

Allereerst heb je een plan nodig. Het is opvallend hoeveel werkzoekenden in hun carrière gewend waren om met een plan van aanpak, planning, budget en doelen te werken en dat bij het zoeken naar werk niet toepassen. Een plan van aanpak kan wat ‘overdreven’ lijken: ‘Ik solliciteer op productie- en schoonmaak werk….’ maar ook hiervoor geldt de vraag ‘hoe’ je dit doet en wat die manier van aanpak je oplevert?

 

Check het volgende rijtje eens of het op jou van toepassing is.

  • Voel je je gedwongen om iedere dag ‘alle’ vacaturesites te bekijken?
  • Zie jij steeds dezelfde vacatures voorbij komen op verschillende sites? Frustreert dat?
  • Blijf jij maar achter die computer zitten, ook al komt er niets meer uit je vingers?
  • Voel je je schuldig/ onvoldaan ook al heb je uren gezocht?
  • Kun je maar niet stoppen met vacaturesites afzoeken? Bang dat je een kans zult missen?
  • Slaap je slecht omdat je je schuldig voelt ?
  • Raak jij daardoor oververmoeid?
  • Raak je gefrustreerd en word je er moedeloos van?

Wanneer je in deze negatieve spiraal terecht komt loop je ook de kans dat je in je sollicitaties deze negativiteit meeneemt. Zaak dus om dit niet te laten gebeuren.

 

Hieronder vertel ik meer over één van de manieren die ik zelf heb gebruikt toen ik werkzoekend was en nu nog steeds toepas nl. het maken van een weekplanning. Het geeft mij niet alleen overzicht maar ook rust en voldoening.

Met een weekplanning  neem jij de regie over je eigen leven,

over wat jij die week gaat doen.

Je zult merken dat je bij het maken van een weekplanning tegelijkertijd meer duidelijkheid creëert over je plan. En je kunt er ook heel gemakkelijk je eigen doelen aan verbinden. Maar heb je behoefte aan meer hulp bij de allereerste stap, een goed plan om mee te starten, neem dan contact op voor een gratis adviesgesprek.

 

Voorbereiding

Voordat je aan het daadwerkelijk maken van een weekplanning kunt beginnen is het handig om een aantal vragen te beantwoorden.

 

  1. Weet je wat je zoekt?

Onder welke functienamen ( Nederlands en Engels) en trefwoorden staat de baan die jij zoekt bekend? En welke mogelijkheden wil je daarnaast onderzoeken? Bv. op basis van je competenties is het goed mogelijk dat je ook in andere functies goed zult kunnen functioneren. (tip: doe een TalentenMotivatieAnalyse)

Doen: Maak een lijst van trefwoorden en functiebenamingen.

 

  1. Waar zijn deze banen te vinden?

Staan ze op de algemene vacaturesites of zijn er ook specifieke sites te vinden? Wil je in een bepaalde branche werken of heb je een lijst van favoriete bedrijven? Dit helpt om niet te verzuipen in de overvloed van vacaturesites, uitzendbureaus, detacheerders etc.  en jouw weg te vinden.

Doen: Maak een lijst van sites/ bedrijven waar jouw baan/ banen te vinden is/zijn.

 

  1. Wanneer ga je waaraan werken?

Hoeveel tijd heb je nodig voor verplichtingen en activiteiten in je privéleven? Hoeveel tijd blijft er over om aan het zoeken te besteden? Bedenk hierbij dat het nu jouw ‘baan’ is om werk te zoeken. Dit helpt om op tijd op te staan, je werktijden ‘vast’ te houden maar vooral ook je werktijd af te kunnen sluiten! Neem ook rustpauzes/ tijd voor beweging op in je activiteiten. Ook dat is belangrijk om je fit te blijven voelen.

Doen: Deel je weekdagen in in ‘werktijd’ en ‘overige activiteiten’. De laatste kun je heel specifiek maken door deze te benoemen: kinderen naar school brengen, lunchen, koken, eten, poetsen, hobby, tv kijken etc.

 

Maken

Nu kun je de weekplanning daadwerkelijk gaan maken. Je kunt dit in Word of Excell doen maar op papier is ook prima. Doe datgene wat bij jou past!

 

  1. Verdeel de werktijd.

Wanneer ga je online zoeken? Wanneer wil je nog andere activiteiten ondernemen om een baan te vinden? Denk hierbij aan netwerken, workshops/webinars volgen om je sollicitatievaardigheden te verbeteren maar ook activiteiten om up-to-date te blijven in je vakgebied!

 

Voor het online zoeken geldt dat je niet alles op een dag kunt doen maar sommige sites wil je misschien dagelijks checken en bij andere weet je dat 1x per week ook voldoende is. Hoeveel tijd wil je besteden aan zoeken? En hoeveel tijd heb je nodig om eventuele vacatures uit te werken? Denk daarbij aan: bedrijfsgegevens achterhalen, zoeken naar (warme) contacten via LinkedIn of anderszins, bellen naar de werkgever, je CV aanpassen en een motivatiebrief schrijven.

Doen: Deel je dagen in tijdsblokken in voor ‘zoeken’ en ‘uitwerken’. Deel je ‘zoekblokken’ in met de sites die je op die dag wilt raadplegen.

 

Plan ook je offlinebezigheden Zijn er wekelijkse netwerkbijeenkomsten waar je naar toe gaat? Wanneer is voor jou de beste tijd om bv artikelen te lezen of iets aan studie te doen? Wat is voor jou een fijne tijd om erop uit te gaan? Mogelijkheid is om gewoon eens ergens anders te gaan ‘werken’. Er komen steeds meer flexplekken waar je gebruik van kunt maken zodat je weer onder de mensen bent en ook daar je netwerk kunt opbouwen.

Doen: Plan minimaal twee dagdelen in om erop uit te gaan. Dit helpt ook om doelen te stellen! Je hebt immers tijd gereserveerd, wie ga je ontmoeten/ spreken? Je zult daar zelf actie op moeten ondernemen dus vooraf bedenken wie je graag wil spreken en hoe je dat voor elkaar gaat krijgen. Bedenk hierbij dat je hier wat verder vooruit moet kijken en dat je flexibel met je planning omgaat. Diegene die jij wil spreken zal meestal niet acuut tijd vrij kunnen maken en ook niet altijd op de tijden die jij hebt gepland. Maar het voelt prima om te kunnen zeggen dat je op bepaalde tijden ‘afspraken’ ( met jezelf dus!) hebt staan. Daarmee neem je jezelf ook serieus.

 

Je hoeft je planning niet op het uur nauwkeurig in te delen.Sterker nog – dat werkt meestal averechts. Maar het kan wel helpen om de belangrijkste zaken een vaste plek te geven.

 

Een voorbeeld

In de tijd dat ik werkzoekend zag mijn weekplanning er ongeveer zo uit.

  • Ik deelde iedere dag de ochtend in om vacatures te zoeken en mogelijke sollicitaties uit te werken. Daar hield ik me ongeveer 3 uur mee bezig.
  • Op maandag keek ik naar de algemene sites als Werk.nl, Indeed, Monsterboard, De Nationale Vacaturebank en Intermediair
  • Op dinsdag zocht ik op sites en bedrijven die met het onderwijs te maken hadden
  • Op woensdag keek ik naar trainings- en opleidingsbureaus en opleidingsinstituten
  • Op donderdag liep ik de organisaties af die specifiek gericht waren op 50plussers,
  • En op vrijdag zocht ik naar nieuwe sites en/of bedrijven.

 

Het voordeel wat ik bemerkte was dat ik zelden een vacature miste of te laat was voor een reactie. De meeste bedrijven hanteren immers een reactietermijn van 2 of meer weken. Dat alleen al gaf me de rust om niet iedere dag op iedere site te hoeven kijken.

Tip: Wanneer je ook alerts instelt op bepaalde functies krijg je deze zelfs in je e-mailbox en ben je direct op de hoogte wanneer er een voor jou geschikte vacature is.

 

Een ander voordeel was dat ik me zeer tevreden voelde als ik mijn taak gedaan had. Ook als het niet direct een vacature had opgeleverd, ik had altijd wel weer een mogelijk bedrijf om op mijn lijst te zetten of een contact wat ik wilde benaderen. Kortom: nieuwe mogelijkheden!

 

Nu zul je je misschien afvragen of ik zo snel was met uitzoeken en het schrijven van een brief dat ik daarna echt klaar was. Nee, dat was niet zo. Ook daar was ‘buffertijd’ voor ingeruimd op twee middagen en als er gas op de plank moest ging ik natuurlijk ook gewoon door! Maar het voordeel wat ik al eerder genoemd heb zorgde er nu ook voor dat ik zelden een acute deadline had. Dus ik kon een geschreven brief rustig even laten liggen, aan iemand anders laten lezen en later weer oppakken. Het helpt ook voorkomen dat je maar naar die zinnen blijft staren en blijft bijschaven, terwijl je allang geen inspiratie meer hebt. Het werkt niet alleen beter, je zet jezelf minder onder druk. En dat is weer goed voor jezelf en de mensen in je omgeving!

 

Voordelen

In het voorgaande heb je al een heleboel voordelen voorbij zien komen.

Het belangrijkste is echter dat

jij voorkomt dat je geleefd wordt

en dat je zelf ruimte maakt voor datgene waar jij behoefte aan hebt!

 

Vraag jezelf dus ook af wat jij nodig hebt om je lekker te voelen? En doe dat! Dat mag!

De tijd die je aan je gezin, aan familie en vrienden en vooral aan jezelf besteedt is net zo belangrijk als de tijd die je voor het werk-zoeken uittrekt. Het is niet iemand anders die deze ‘klus’ moet klaren maar JIJ dus kies voor de manier die het beste bij jou past!

Het is jouw week – jouw leven!

Door je dagen bewust in te delen, kun je de kwaliteit van je week én je leven eenvoudig verhogen.

Zelfs al maak je geen vaste indeling, neem aan het begin van de week de tijd om jezelf af te vragen:

hoe wil ik de komende week vormgeven?

 

Wil je zien hoe mijn weekplanning eruit zag: kijk dan hier.

 

Doe er je voordeel mee!

En laat je me weten of en hoe dit voor jou werkt? Met jouw tips kunnen anderen ook weer hun voordeel doen. Dus: delen mag!

 

Brigitte

 

Kun je toch nog wel wat hulp gebruiken? Neem dan contact op voor een gratis adviesgesprek.

 

 

Ik ben zo.

Naast mijn werk als loopbaantrainer en –coach geef ik ook Nederlandse les aan allochtonen en in de afgelopen week kwam het praten over nu en vroeger aan de orde. Theoretisch met het onderscheid tussen tegenwoordige, verleden en voltooid verleden tijd en heel praktisch met de opdracht dat de onregelmatige werkwoorden gewoon ‘uit het hoofd’ geleerd moeten worden.

Ik kom – ik kwam – ik ben gekomen

Ik ga – ik ging – ik ben gegaan

Ik ben – ik was – ik ben geweest

Bij de laatste opsomming bleven mijn  gedachten hangen. Want ‘ik ben’ – ik was – ik ben geweest is taalkundig met allerlei voorbeelden uit te leggen. Maar klopt het dan altijd? Ik ben getrouwd – ik was getrouwd – ik ben getrouwd geweest. Ja, dat kan kloppen. Ik ben introvert – ik was introvert – ik ben introvert geweest: hier zal menigeen van zeggen dat dat niet kan, introvert is een eigenschap die niet voorbij gaat, zo ben je en dat verandert niet.

 

Herkenbaar?

Ik ben geen prater

Ik ben geen verkoper

Ik ben bescheiden

 

Wat zeg je er nu eigenlijk mee?

Wanneer je jezelf beschrijft met een ‘ik-ben’ geef je aan dat dit voor jou een gegeven is. Iets wat je ‘geworden bent’, een eindproduct  waarvan je overtuigd bent dat er niets meer aan te veranderen valt. Voltooid verleden tijd. In feite zeg je ook dat je van plan bent te blijven zoals je altijd bent geweest. [1] Een toekomende tijd zoals in: ‘ik ga een verkoper worden’ zit er niet in……

 

Is dat erg?

Een ‘ik-ben’ geeft je houvast en dat is fijn.  Je hoeft jezelf niet steeds opnieuw uit te vinden en het is vaak ook gemakkelijk. Met een positieve ‘ik-ben’ zoals ‘ik ben vriendelijk’ zul je weinig negatieve gevolgen ondervinden en is er niets mis mee om dit van je jezelf te vinden en/of te zeggen. Met een meer negatief gekleurde variant, zoals ‘ik ben geen prater’,  kan dit je echter flink in de weg zitten om bv. te netwerken. Dat op zich is niet erg maar kan het wel zijn als je daardoor bv. je kansen op een baan verkleint.  Met een dergelijke ‘ik-ben’ leg je jezelf beperkingen op die niet alleen belemmerend maar zelfs vernietigend  kunnen werken op datgene wat je juist graag wilt bereiken! Wil je juist het tegenovergestelde, nl. dat jouw ‘ik-ben’ je gaat helpen dan is het handig om eens naar je eigen stellige overtuiging te kijken.

 

Waar komt zo’n ‘Ik ben’ vandaan?

Door gebeurtenissen in je verleden en de interpretatie die anderen en jij zelf daar aan gegeven hebt ben je op een bepaalde manier over jezelf gaan denken en gaan geloven dat je ‘zo’ bent. Met opmerkingen als “Je bent precies je vader, die is ook geen prater” of “Bakken? Nee, dat kan ik niet, ik laat altijd alles mislukken, ik ben zo onhandig!” wordt je een stempel opgedrukt of doe je dat zelf.

In het eerste geval zijn het de anderen die denken dat jij zo bent en dat je niet kunt veranderen.  Als ze dit maar vaak genoeg tegen je zeggen ga je er vanzelf in geloven. Dit heeft ook te maken met het feit dat anderen je vaak niet de kans geven om te ontdekken óf je het kunt maar je bij voorbaat bepaalde dingen ontnemen of ontzeggen. Vaak uit bescherming en goed bedoeld maar niet bevorderlijk voor je eigen toetssteen.

In het tweede geval plak je jezelf een etiket op. Ingegeven door het feit dat je de, voor jou, moeilijkere klussen liever uit de weg gaat. Omdat het je veel tijd kost of je bang bent dat je het niet goed (genoeg) doet? Er zijn vele redenen voor te vinden. Conclusie is wel dat je nu van jezelf zegt dat je niet kunt en (eigenlijk) niet wilt (!) veranderen. Zó is het wel zo gemakkelijk…..

 

Waarom zeg je dit? Wat levert het je op?

In het bovenstaande stukje heb je al een aantal redenen voorbij zien komen. Ik wil wat dieper ingaan op enkele redenen waarom mensen ondoelmatig gedrag in stand houden. Als voorbeeld: je bent al twee jaar aan het solliciteren en dat doe je alleen per brief. Ook al merk je dat dit niet het gewenste resultaat oplevert, en ook al zie je dat anderen beter resultaat boeken met netwerken, jij blijft op dezelfde manier solliciteren. De volgende ‘ik-bens’ zouden hier de oorzaak van kunnen zijn:

  • ‘Ik ben nu eenmaal geen prater rechtvaardigt jouw vermijdend gedrag nl. dat je niet gaat netwerken. Je bent dat eindproduct, hoeft niet aan jezelf te werken en kunt in jouw comfortzone blijven.
  • De ‘ik-ben al oud’ sluit hier op aan omdat je dan je leeftijd gebruikt  om aan te geven dat je geen nieuwe dingen meer kunt leren. Daarmee worden  mogelijke risico’s vermeden. Dat  geeft veiligheid.
  • Een variant  is ‘Ik ben slecht in contacten leggen’. Dit ‘ergens slecht in zijn’ wordt dan gebruikt om jezelf ook niet in te hoeven spannen om het te leren.
  • En wanneer je daar ook nog ‘ik ben perfectionistisch’ aan toevoegt heb je voor jezelf een prachtig excuus om er niet eens aan te hoeven beginnen. Je gaat immers alleen iets doen als het hoogste resultaat haalbaar is! Hiermee kun je jezelf juist ‘slim’ en ‘efficiënt’ voelen.
  • ‘Ik ben niet zo’n bla-bla-figuur’ gaat nog een stapje verder: je etaleert jezelf als iemand die ‘beter’ is en zich niet wil ‘verlagen’ tot hetzelfde gedrag. Daarmee kun je jezelf ‘superieur’ en ‘krachtig’ voelen! Ondanks dat datgene wat jij doet, of beter gezegd wat je niet-doet, juist minder effectief is.

 

Wat je ziet gebeuren is dat zelfs al zou je bv. graag met mensen een praatje willen maken, jouw innerlijke overtuiging je al snel belemmert om het ook daadwerkelijk te doen. Je gedachten maken dan een vicieuze cirkel: ik ben slecht in contacten leggen – dat lijkt me een aardige stel – zal ik erop af stappen? – nee, dat kan ik niet – ( waarom niet?) – want ik ben slecht in contacten leggen….

Zoals al eerder gezegd is daar niets mis mee als je tevreden bent met het resultaat. Maar als je nu wèl heel graag kennis had willen maken zul je je minder blij voelen. Je ‘ik-ben’ wordt dan een last en hoe zwaarder die last drukt op wat jij zou willen bereiken hoe eerder je geneigd zult zijn om er iets aan te veranderen. En dat kan!

Jouw ‘ik-ben’ is immers een product van jouw gedachten

en op die gedachten kun je zelf invloed uitoefenen.

Jij hebt een keuze!

 

Hoe help je jezelf om te kiezen voor meer ‘bewegingsvrijheid’?

Stel jezelf eens wat vragen om jouw ‘ik-ben’ op waarheid te toetsen. Stel, je vindt van jezelf dat je een ‘slechte planner bent’. Een handige manier om je ‘ik-ben’ te onderzoeken is om het woordje ‘ben’ te vervangen door ‘heb’. De vraag wordt dan: “Heb ik slecht gepland?” Hierdoor merk je meteen dat iets wat je aan jouw ‘wezen’ toeschreef verandert in iets wat betrekking heeft op wat je doet/ gedaan hebt. En daarmee krijg je snel inzicht in de nuances en kun je je overtuiging beter relativeren. Je ‘eigenschap’ is zelden zo absoluut als je jezelf voorhield. Dat biedt ruimte en mogelijkheden!

Eenmaal aan het onderzoeken zul je waarschijnlijk ook je eigen patroon gaan herkennen. En als je dieper kijkt ligt er vaak schuld en/of angst aan ten grondslag. Wees dan eerlijk tegenover jezelf en erken dit, want je creëert  opnieuw ruimte als je dit accepteert en met mildheid bekijkt. Je hoeft niet perfect te zijn.

Bekijk dan eens wat je wèl wil?! Benoem en visualiseer het positieve! Bedenk dat ons brein het woordje ‘niet’ niet kent, dus als je zegt: Ik wil niet meer roken, geef je onbewust de boodschap af: ik wil niet roken. Beter is dan om te zeggen: “Ik wil gezonde longen hebben!”

Doorbreek je eigen patroon door er andere gedachten voor in de plaats te zetten. De verleden tijd kan je hier erg goed van dienst zijn! Zeg i.p.v. ‘ik-ben’, “ik koos ervoor om mezelf zo te beschrijven en nu…..” Of in combinatie met de toekomende tijd:“ik geloofde dat ik zo was, nu geloof ik dat ik meer mogelijkheden heb, dat ik kan leren!”

Daag jezelf uit om te ontdekken wat je kunt als je jezelf ertoe zet. Als je wat tijd neemt om iets te leren en te oefenen zul je zeker merken dat je na afloop ‘veranderd’ bent.  Het hoeft niet gemakkelijk en/of perfect te zijn, het gaat om de ervaring dat je gegroeid bent! Soms vraagt dit wat MOED:

Je angst onder ogen zien, niet durven en toch doen!

 

Waarom zou je dit doen? Wat levert dit jou op?

Je ‘ik-ben’ is een keuze om jezelf te beperken en gevangen te houden in je onmogelijkheden. Je kunt jezelf hiervan bevrijden, je potentieel ontdekken en je wensen realiseren!

Ervaar wat groeien met zich meebrengt!

De ruimte, de energie, de kracht en de blijheid!

De sleutel hiertoe ligt in jouw eigen hand!

 

 

Ik ben benieuwd naar jouw inzichten! Van welke ‘ik-ben’ heb jij last of last gehad? En hoe ben jij daar van los gekomen? Deel dit in het commentaarveld van mijn blog. En heb je nog vragen hoe je er van los kunt komen of hulp nodig?

Vraag dan een gratis adviesgesprek aan. We bespreken dan samen wat ik voor je kan betekenen.

 

Brigitte

[1] Uit W. Dyer (1976) Niet morgen, maar nu. A.W. Bruna Uitgevers B.V.

Jaren geleden geschreven maar nog steeds actueel en inspirerend!

Omgaan met teleurstellingen

In mijn vorige blog ‘over hoop en verwachting….’ heb ik geschreven over een  aantal aspecten die een rol spelen bij het verwerken van teleurstellingen. Kern daarvan was dat de mate waarin je realistisch en relativerend naar je verwachting kijkt en er open over communiceert helpt om een eventuele teleurstelling over het niet uitkomen ervan beter op te vangen.

 

Dat is wat je vooraf al kunt incalculeren om de klap die je krijgt wanneer je verwachting/ hoop niet bewaarheid wordt minder zwaar te maken. Maar als het gebeurt is dat toch een verlies. Je ziet iets positiefs veranderen in iets negatiefs en dat is nooit leuk, hoe realistisch je er ook van tevoren tegenaan keek. Je kunt je machteloos voelen omdat je geen invloed had op de ‘beslisser(s)’,  boos op die ander (hij of zij is maar een ‘sukkel’) of deze boosheid op jezelf richten (wat ben ik een stommeling om te denken dat ik die baan zou krijgen).

 

In onze cultuur zijn we geneigd om zo snel mogelijk van het vervelende gevoel af te willen zijn, teleurstellingen te bagatelliseren, “ach, zo belangrijk was het toch ook weer niet”, onze gevoelens weg te stoppen en ‘flink’ te zijn want “lieverkoekjes bakken we niet!”. Daarmee houden we de schijn op dat het niet erg is en ontnemen onszelf de kans om de hoge spanning (die we toch echt wel voelden) te ontladen. Daarnaast zorgt het niet doorleven en niet delen van je gevoelens en twijfels, ervoor dat je ook geen realistische feedback en steun krijgt. De ander zal immers niet weten hoe belangrijk het echt voor je is en je ook niet spontaan tot troost zijn. Boosheid, verdriet, schaamte (“ik ben de enige die hier zo veel last van heeft”),  twijfel, desillusie, leegte,  eenzaamheid, minderwaardig voelen en andere negatieve gevoelens kunnen dan een verlammend effect hebben op je gedrag. Of, wanneer je ervoor weg loopt, een steeds terugkerend verdriet veroorzaken.

 

Beide gevolgen zorgen er voor dat de impact van de teleurstelling op je leven groter is en langer duurt.

Gelukkig kun je daar zelf invloed op uitoefen!

Het gaat hier namelijk om jouw gedachten en uitspraken en ook al kun je aan het gebeurde niets veranderen, je hebt wel zèlf de keuze hoe je er over denkt en over praat, kortom hoe je ermee omgaat. Hier volgen mijn tips:

 

  1. Herken je belemmerende gedachten

Vaak gaat het hierbij om oordelen en veroordelen. Je gebruikt  woorden die te maken hebben met het alles-of-niets-denken, het willen of zelfs moeten winnen. In je gedachten kom je ook de ‘als-dan’ en ‘zou-moeten’ combinaties tegen. Hieraan herken je gedachten die je vastzetten omdat er maar één oplossing mogelijk is.

 

  1. Accepteer en erken  je negatieve gedachten en gevoelens

Het voelt vervelend om teleurgesteld te zijn maar het leert je ook dat het leven niet perfect is en jij dat ook niet bent. Gelukkig maar! Door dit te accepteren gun je jezelf de vrijheid om jezelf te waarderen zoals je bent en jouw leven te leven!

 

  1. Sta er even bij stil

Neem de tijd om je teleurstelling te doorleven. Je zult een heleboel gedachten en gevoelens ervaren die om aandacht vragen. Geef ze die aandacht. Dit kun je doen door je gevoelens te delen en je emoties te tonen. Huil eens uit, dat lucht op. Vooral omdat het ‘geheim’ van jouw imperfectie nu geen geheim meer is en je zult merken dat je echt de enige niet bent!

Vind je het moeilijk om je kwetsbaar op te stellen tegenover anderen doe het dan naar jezelf toe. Schrijf je gedachten en gevoelens op en daarmee van je af. Of speel je teleurstelling als een acteur uit: schreeuw, huil, maak je klein of juist boos. Je zult merken dat het gevoel op een gegeven moment ‘op’ is. Daarna kun je verder.

(Dit kan heel goed op een rustig moment en een rustige plek in huis of in de natuur en trek je niets aan van wat de buren of wandelaars er van vinden, dit is goed voor jou!)

 

  1. Vergeef jezelf

Misschien wel de belangrijkste (en de moeilijkste) tip en hij sluit aan bij tip 2: vergeef jezelf dat je menselijk bent. We zijn vaak zo hard voor onszelf en bestraffen onszelf voor zaken die minder goed uitpakken dan we (voor de buitenwacht) willen laten zien. Dat is niet nodig. Dat je (hoge) verwachtingen had maakte het leven mooier en nu valt het tegen. Dat mag, wees mild voor jezelf.

 

  1. Verzet je gedachten, zoek afleiding

Deze tip lijkt in tegenspraak met tip 3 en dat klopt ook. Soms is het goed om je (malende) gedachten en gevoelens wat afleiding te bezorgen. Zodat je er even niet meer aan denkt. Dat is immers ook een keuze om het verleden  te laten voor wat het is en je te richten op het nu. En daar kun je je hart mogelijk weer mee ‘ophalen’!

 

  1. Kijk er anders tegenaan

Goed bedoelde quotes als ‘tegenspoed is tijdelijk’ en ‘alles heeft een reden’ zijn waar maar het heeft pas echt zin om hier aandacht aan te besteden als je je hart hebt gelucht. Dan is er ruimte om je weer open te stellen voor deze ‘verstandige’ tips. Wat je kunt doen is je gedachten gaan onderzoeken op waarheid:

  • Is het wel waar als ik zeg/denk dat ik dit nooit meer te boven kom? Welnee, tenslotte heb ik wel meer teleurstellingen gehad in mijn leven en daar ben ik ook doorheen gekomen. Deze emoties gaan vanzelf weer over.
  • Is het wel waar als ik zeg/denk dat ik niets waard ben nu ik die baan niet gekregen heb? Welnee, ik heb immers mijn best gedaan en heb geen invloed op de concurrentie en de beslissers. En er zijn nog meer zaken dan alleen werk waar ik van waarde ben.
  • Is het wel waar als ik zeg/denk dat ik voor de hele wereld afga nu ik geen ‘Goud’ gewonnen heb? Welnee, ik overdrijf: de hele wereld zal het een worst wezen, ze hebben wel belangrijker dingen aan het hoofd en trouwens het gaat er om of ìk tevreden ben met mijn prestatie!

Op dit soort vragen zijn veel genuanceerde antwoorden te geven. Je kunt dit uittesten door de vraag te stellen aan verschillende mensen in je omgeving die je vertrouwt. Je krijgt dan een scala aan mogelijkheden die jouw eigen innerlijke stem / criticus vertegenwoordigen. Is deze wat te kritisch? Ga dan terug naar tip 2 en 4.

 

  1. Leer ervan

Wanneer je teleurgesteld bent leer je allereerst dat je verwachting niet aansluit bij de realiteit. Die realiteit kan je behalve meer zelfkennis en zelfacceptatie ook nieuwe mogelijkheden brengen. Ik denk dat negatieve ervaringen niet voor niets gebeuren en dat ze je een kans bieden om een andere weg in te slaan en nieuwe wegen te onderzoeken. Dat geeft je de kans om als mens te groeien! Wanneer je er zo tegenaan kijkt zul je minder snel blijven hangen in de teleurstelling en zal dit je leven minder sterk beïnvloeden.

 

  1. Tel je zegeningen

Oftewel: zie ook de lichtpuntjes in je leven. Niets is helemaal donker en mocht je er moeite mee hebben om het mooie van het leven te zien, praat dan eens met anderen over hun zorgen en teleurstellingen. Je zult merken dat jij die niet allemaal met ze deelt…..

 

  1. Heb vertrouwen in jezelf

Nog zo’n moeilijke tip! We zijn door onze opvoeding en cultuur geconditioneerd om onszelf niet te vertrouwen en ons te richten op de mening en waardering van anderen. Maar jij bent meer en kunt meer dan wat anderen van je zeggen of denken! Je hoeft er alleen maar anders over te gaan denken!

 

  1. Sluit af en ga door

Je hebt de hoop gehad en de teleurstelling gevoeld. Durf het achter je te laten want het leven gaat door en dat leven biedt weer nieuwe hoop èn teleurstelling. Dat is niet te voorkomen, de kunst is om ermee om te leren gaan.

Humor kan je daarbij ook heel goed helpen!

cursus omgaan met teleurstellingen

 

Ik hoop je met deze tips een aantal kunstgrepen te hebben aangereikt maar lukt het je na het lezen van deze tips en die uit mijn vorige blog nog niet om de teleurstelling na enige tijd een plaatsje te geven, zoek dan professionele hulp.

 

Wat is jouw grootste teleurstelling geweest? En hoe ben jij daar mee omgegaan? Durf jij je imperfectie te delen? Beschrijf dit dan in het commentaarveld van mijn blog. Wat MOED nodig? Besef dan dat je jezelf en anderen er een ongelooflijk groot geschenk mee geeft!

 

Heb jij last van belemmerende gedachten die je in de weg staan om dingen te doen die jij graag wilt?

Doe dan mee aan het BOOSTcamp op 20 september a.s. of vraag een gratis adviesgesprek aan. We bespreken dan samen wat ik voor je kan betekenen.

Brigitte

Over verwachtingen, hoop en teleurstelling.

De Olympische Spelen zijn bij uitstek het platform waarop hoop en verwachting direct afwisselen met succes en teleurstelling. Ik heb grote bewondering voor diegene die, voor het oog van de wereld, zijn emoties toont en voor diegene die ze heldhaftig inslikt. Wat je niet ziet is waar dit vandaan komt en hoe  topsporters nadien met hun teleurstelling omgaan. En wat ik me tegelijkertijd afvraag is of dit anders is voor hen die grote teleurstellingen te verwerken krijgen of voor hen die met kleine(re) teleurstellingen moeten omgaan?

 

In deze en volgende blog vertel ik over een aantal aspecten die een rol spelen bij het verwerken van een teleurstelling.  In dit eerste deel gaat het over wat er vooraf gaat aan de teleurstelling namelijk de  positieve verwachting  of de hoop die je hebt en hoe je daar invloed op kunt uitoefenen om een mogelijke teleurstelling beter op te vangen.

Ik wens je veel leesplezier en wil je reageren op mijn gedachtespinsels?

Graag nodig ik je uit om jouw verhaal en jouw ervaring te delen. Dat is een van de manieren om je gevoel van teleurstelling een plaats te geven en dat kun je doen in een reactie op mijn blog maar dat mag en kan ook in een persoonlijke mail.

 

Brigitte

 

Ieder mens krijgt in zijn leven te maken met teleurstellingen.

Of je nu een afwijzing krijgt op een sollicitatie, je  jouw droomhuis aan je neus voorbij ziet gaan, het lang verwachtte uitje niet doorgaat of je die gouden medaille net niet haalt, het gevoel van verlies is hetzelfde. De mate van het verlies en de invloed die het op je leven heeft kan echter heel erg verschillen. De een is volkomen van de kaart en valt stil, de ander huilt eens goed uit en gaat door. Dat heeft alles te maken met hoe je tegen je verlies aankijkt. Immers, aan het gebeurde zelf kun je niet veel veranderen. Waaraan dan wel?

 

Moet je dan maar minder hoge verwachtingen of hoop koesteren? En het risico op vervelende gevoelens vermijden?

In de meer boeddhistisch getinte literatuur en spreuken wordt vaak gesproken over het ‘lijden’, zoals teleurstelling ervaren, wat voortkomt uit het hechten aan uitkomsten. Wanneer je minder gehecht bent aan de uitkomst voorkom je ook de pijn als de uitkomst anders is dan je gedacht had.

Ik kom hier later nog op terug maar wat ik hierbij als eerste merk is dat, wanneer ik mijn verwachting temper, het me ook berooft van een stukje blijheid. Niet alleen vooraf maar zeker ook als de verwachting uit komt! En dat vind ik dan weer jammer….

Kan het ook anders?

Ja, volgens mij kun je een aantal dingen doen. De teleurstelling is er niet mee te voorkomen maar je hoeft je niet in te houden en je kunt er toch gemakkelijker overheen komen.

Als eerste kun je je verwachting toetsen op haalbaarheid: is het realistisch te denken dat je vriendin wel met je mee naar de film gaat als je haar vraagt? Die kans is fifty-fifty en het helpt om je dit bij voorbaat te realiseren. Dat biedt je ook de gelegenheid om vooraf te bedenken welke mogelijkheden je hebt  als het antwoord ‘nee’ is.

 

Wat het voorbeeld ook aangeeft is dat de kans op een teleurstelling groter is als je hoop helemaal op iets of iemand anders gevestigd is. Je hebt er zelf dan geen of weinig invloed op en dat kan een sterk gevoel van machteloosheid teweeg brengen als je verwachting niet uitkomt. De sollicitant die zich realiseert dat hij er alles aan gedaan heeft om zich goed te presenteren maar de ‘klik’ niet in de hand heeft, zal dit in kunnen calculeren en de ‘schuld’ bij het niet doorgaan van de baan niet alleen bij zichzelf neerleggen.

 

Wat ook een rol speelt is of je hoop en verwachting gericht is op slechts één kans of op meerdere kansen. Denk hierbij bv. weer aan de Olympische Spelen waar menig topsporter vier jaar of langer naar toe werkt. Wanneer je aan het begin van je carrière staat kun je bedenken dat je nog kunt groeien en blijft er nog hoop bestaan om op een volgende Olympische Spelen te schitteren. Wanneer je denkt dat het je laatste kans is, krijgt een teleurstelling een andere lading. In dit geval helpt het om zaken te relativeren en je af te vragen of jouw ‘waarde’ afhangt van dit ene moment of dat het slechts een van de velen is die je al verzameld hebt en nog zult verzamelen.

 

Een ander aspect betreft de manier waarop je over je verwachtingen praat. Wanneer je iets heel graag wilt maar dit bagatelliseert, “ach zo belangrijk is het nu ook weer niet”, loop je het risico dat je je teleurstelling niet kwijt kunt en je zelfs groter moet voordoen dan je je voelt. Dit kan je zeer eenzaam en schaamtevol doen voelen wat het mogelijk nog erger maakt. Wees dus eerlijk tegen jezelf en tegen anderen over je hoop en verwachting en geef daarbij aan dat je de realiteit niet uit het oog verliest. Het vraagt wel moed om je hoopvol en blij uit te laten als je weet dat je daarmee ook meer pijn kunt ervaren. Maar het blijkt dat door te bagatelliseren de pijn bij een teleurstelling zeker niet minder is terwijl je jezelf ook nog eens berooft van de steun van anderen.

 

Door het verminderen of het bagatelliseren van je hoop ontzeg je je zelf niet alleen de blijheid van het vooruitzicht, je zet ook een rem op je motivatie om iets te bereiken. Als je in gedachten niet voluit mag gaan zal dat ook zijn effect hebben op je gedrag. De sporter die al bij voorbaat denkt dat het halen van Goud toch niet lukt zal zichzelf ook niet uitdagen om zijn prestaties te verbeteren tot dat niveau. Hij of zij neemt genoegen met minder en haalt er mogelijk niet alles uit wat er in zit. Menigeen noemt dit realistisch maar als dit betekent: jezelf klein houden, niet te hoge verwachtingen wekken en zeker niet dromen, dan ontneem je jezelf ook de inspiratie, moed en kracht die je leven zo mooi maken!

 

Het lijkt een dilemma: kiezen om te dromen, hoopvol te zijn en vol verwachting te leven en te ervaren dat de pijn als het niet doorgaat navenant is of kiezen om voor veiligheid te gaan en jezelf de pieken in het leven te ontzeggen.

 

Wat je uit de voorgaande stukjes hebt kunnen concluderen is dat het hebben van een verwachting en het koesteren van hoop je leven kleur en geur geeft! Wil je echter niet ten onder gaan aan een teleurstelling dan doe je er goed aan om het risico erop te spreiden.

Hou rekening met meerdere scenario’s en

vertrouw erop dat er meerdere mogelijkheden zijn om je doel te bereiken.

Wanneer je zelfs open staat voor de mogelijkheid dat dat een alternatief doel kan zijn, dan geef je invulling aan de boeddhistische gedachte van minder gehecht zijn aan de (of één) uitkomst. Zoals de boeddhisten zeggen:

There is no way to happiness

 

Een bijzondere ontmoeting

Soms heb je ontmoetingen in je leven die je in het bijzonder bijblijven: een hert in het bos waar je dat helemaal niet verwacht, een prachtige bloem die ontluikt aan het meest onooglijke stengeltje, een zakelijk gesprek dat zich totaal anders ontwikkelt en waar je, bij de herinnering eraan, van blijft lachen! Dan ervaar ik hoe mooi het leven is en hoezeer dat mijn ziel voedt met positiviteit en mij sterkt in het leven van mijn bestemming. Ik hoop je met dit verhaal te inspireren om hetzelfde te (gaan) doen.

 

Dat toeval niet bestaat en dat je de mensen op je pad tegenkomt die je nodig hebt (en zij jou!) is me de afgelopen jaren steeds duidelijker geworden. Dat betekent dat ik me daar bij menige ontmoeting bewust van ben en me open opstel voor de loop der gebeurtenissen.

Zo heb ik bij een workshop een vrouw ontmoet en ontstond er een vage afspraak om te kijken of we samen iets konden ondernemen in de richting van intervisie of iets dergelijks. Er kwam geen direct vervolg tot stand en een mogelijkheid om weer met haar in contact te komen via een andere workshop moest ik helaas voorbij laten gaan. Maar inmiddels vertrouw ik er op dat wanneer iets van belang is, dat vanzelf weer op mijn pad komt of dat de gelegenheid zich aanbiedt om zelf actie te ondernemen. Het enige wat ik te doen heb is mijn ogen en oren open te houden, kansen te zien en te benutten. Zo gebeurde het dat, in een gesprek met een opdrachtgever over het invullen van een workshop, haar naam genoemd werd als een mogelijke tweede workshopleider. Om kort te gaan: er volgde een mail en een telefoongesprek om te verkennen of we het zagen zitten om hier samen vorm aan te geven en dat leidde tot een ontmoeting om verder te praten en een opzet te bedenken. Wat volgde heeft mij zo goed gedaan!

 

Na wat gepraat te hebben over waar we allebei mee bezig waren ontstond er een welhaast vloeiende gedachtegang: over en weer wisselden we kennis en ideeën uit, peinsden we over waar het probleem nu precies lag en werden we stil bij het besef dat we allebei hetzelfde over de oplossing dachten. Een oplossing die veel verder ging dan de aanvankelijke vraag maar waarvan wij allebei dachten: ‘dit is wat ons te doen staat, iets anders kunnen we niet, dit is waar we voor bedoeld zijn!’. Nou ja, we kunnen wel iets anders bieden maar we zouden nalatig zijn als we onze visie en ideeën niet zouden ventileren. Daarvan gingen we beiden ‘glimmen’!

 

Wat dit gesprek zo bijzonder maakte is dat er al zoekende, zeer persoonlijke zaken aan bod kwamen die zonder enige reserve gedeeld werden. Hoe dat kon? Op dat moment ging dat als vanzelf. Tijdens het aftasten van ideeën merk je vanzelf hoe iemand op jou reageert en ontstaat er een gevoel van vertrouwen, of niet, waardoor je meer of minder van jezelf durft te laten zien. Dat vertrouwen was snel aanwezig maar achteraf besefte ik dat dat niet het enige was: er was al een basis aanwezig die uitnodigde tot openheid voordat wij met elkaar in gesprek gingen.

 

Wat die basis was?

Uit onze eigen verhalen bleek dat we allebei ervaren hadden wat het betekent om je ‘zekerheden’ te verliezen. Wat we er beiden van geleerd hadden was dat het leven meer is dan zekerheid en als je het ten volle wilt leven er risico’s aan vast zitten. Het risico om door een ander niet begrepen en misschien wel afgewezen te worden maakt ons niet meer (zo) bang. Wat ons in staat stelt om zonder (al te veel) reserve onszelf te zijn, te laten zien en horen. En als dat niet helemaal goed uitpakt? Dan kunnen we met mildheid en plezier naar onze pogingen kijken en het morgen beter doen. Je zou het een levensmotto kunnen noemen.

 

Waarom ik je dit nu vertel is omdat ik in mijn vorige blog schreef over de moed van het delen van gevoelens als schaamte of schuld, en de opluchting die je kunt voelen als je merkt dat je niet de enige bent. Nu merkte ik wat voor effect het op mij had toen ik mijn belangrijkste waarde,’ je leven leven waar je voor bedoeld bent’, terug hoorde en herkende: de energie en het plezier spatte er vanaf!  En niet alleen tijdens het gesprek. Nadien kreeg ik nog herhaalde keren een spontane schaterlach bij het besef wat er allemaal gezegd was en wat we van plan waren… Ook nu is de glimlach niet van mijn gezicht te krijgen!

 

“Dit is méér dan opluchting” dacht ik, en om die blijheid en vrijheid door te geven vertel ik je dit verhaal.

Wellicht is het een duwtje in de rug om jezelf te (durven) zijn en

jezelf met mildheid te bekijken.

Wellicht opent het je ogen dat er nog zoveel moois te ontmoeten valt

als je de wereld met

een open mind, een open hart en moed tegemoet treedt.

 

En ja, dat kan eng zijn en ja, het kan pijnlijk zijn als je teleurgesteld wordt door de reactie van de ander. Maar wat je ermee wint is dat je

jezelf de kans geeft om vrijheid en blijheid te ervaren!

 

Loesje schreef hier al eens een mooie oneliner voor. Ik heb hem aangevuld.

Leven is het meervoud van lef (1)

 

Veel plezier ermee!

Brigitte

 

 

Wil jij jouw bestemming leren kennen en de moed vinden om er vorm aan te geven?

Meld je dan aan voor een gratis adviesgesprek en we bekijken samen wat ik voor je kan betekenen.