Hoeveel moet jij nog doen voordat je aan je eigen idee begint?

 

De situatie is als volgt:

Jij hangt na een drukke dag op de bank voor de tv en zucht: “Bah, dit is toch ook geen leven, ik ben kapot en wat heb ik nou eigenlijk voor zinnigs gedaan, niets!!”
Je partner zegt:” Als je niet tevreden bent, waarom ga je dan niet iets anders doen? Je wilde toch altijd nog iets voor jezelf beginnen?” (Je mag hier van  alles invullen: een cursus, een eigen winkel, de Camino lopen…..)
Waarop jij uitvalt: “Jij hebt makkelijk praten maar ik heb zoveel te doen, dat gaat helemaal niet!”
Gevolg: je partner houdt zijn of haar mond, case closed. En de mogelijkheid om alleen al over dat ‘andere’ na te denken is snel en trefzeker om zeep geholpen!

Maar was dat nou hetgeen je wilde toen je die zucht slaakte?
Of wilde je er juist over praten? Of sterker nog: wilde je van die bank af en iets zinnigs gaan doen?!

 

Hoe krijg je dat nu voor elkaar?

Met mijn deelnemers en klanten bewandel ik graag het pad van de gedachten om te zien wat er speelt. Houden deze je tegen om iets te gaan doen of helpen ze je juist?
Kijken we weer naar het voorbeeld en ik vul de gedachten even in:

  • Oh jee, nu moet ik mezelf verantwoorden
  • Hellup! Daar komt-ie weer met die vraag en ik weet het niet zeker….
  • Tja, waarom doe ik het nou ook niet. Ik ben ook gewoon lui, zwak, slecht…….
  • Oh oh, nou moet ik zeker! Maar ik durf helemaal niet! Want wat als het mislukt? En dan zul jij wel zeggen: Je wilde dit toch zo graag?! Alsof willen dan ook meteen succes oplevert. Nee, als ik me moet gaan bewijzen dan begin ik er niet eens aan!

 

Voel je wat er gebeurt?

Angst, onzekerheid en boosheid wisselen elkaar af en als reactie ( weer hypothetisch) ga je in de ‘fight-modus’.
We kennen ook de flight- (vluchten) en freeze-stand ( stil vallen, bevriezen). Maar hier kies je  de aanval als de beste verdediging.
Verdediging tegen wat? In dit geval tegen je eigen onzekerheid, de angst om ‘het’ niet te kunnen. Die door ‘het’ te gaan doen natuurlijk getoetst zal gaan worden. Om die toetsing en de mogelijke uitkomst te ‘laag’ bevonden te worden te vermijden geef je niet de werkelijke reden op maar zeg je dat het niet kan, de tijd is er niet voor!
En het gevolg is dat je het niet gaat doen.

De bovenstaande gedachten hebben je niet geholpen.

 

Maar je wil wel geholpen worden! Of jezelf helpen….

Kijk dan naar waar jij invloed op hebt en dat is wat er in jouw hoofd omgaat.
Herken de eisen die je stelt en de aannames die je doet. Het zijn woorden als ‘moeten’, ‘niet mogen’, ‘alles’, ‘nooit’ en ‘als……dan’ die aangeven dat er voor jou maar een mogelijkheid is. En dat belemmert je om naar andere oplossingen en mogelijkheden te kijken!

 

Als voorbeeld: ik moet het weten.
Je kunt  deze gedachte interpreteren als: als ik het niet weet dan……ben ik geen goed mens.
Dat is nogal een boute uitspraak niet?
En klopt die wel? Wie zegt dat? En moet dat dan altijd?
Onderzoek je gedachten!
Als je de’ eisen die je aan jezelf stelt onder de loep neemt kom je tot de ontdekking dat ze vaak ónmogelijk zijn.
Het heeft dus ook niet zoveel zin om er aan vast te houden.

Menigeen zal zichzelf weer veroordelen om zijn of haar niet helpende gedachten. Dat helpt natuurlijk ook niet! Bedenk dat jij echt de enige niet bent ( als die gedachte helpt) en al was je het wel: dit hoort bij jou en jij bent goed (genoeg zoals je bent.
Kun je jezelf met mildheid bekijken en er om lachen? Dat geeft  (letterlijk!) meer ‘lucht’!

 

Ben je al van die bank af?

Misschien al wel……je voelt je al wat lichter en denkt: “ Ik kan niet alles weten, kom, ik ga op onderzoek uit!”
Of je hebt nog een extra duwtje in de rug nodig. Bedenk dan eens hoe jij tegen anderen aankijkt die niet alles weten en jou om hulp vragen. Vind jij die mensen dom of minder waard? Ik in ieder geval niet! Ze doen me geen groter plezier dan hun vragen te stellen want dan kan ik doen wat ik graag doe: helpen!!
Dus: als je bedenkt dat jij met jouw vraag ( lees ‘onzekerheid’) een ander een groot plezier doet en jezelf daar ook nog eens mee helpt, geef je jezelf de mogelijkheid om die vraag ook te gaan stellen.

 

De situatie die dan volgt:

Jij hangt na een drukke dag op de bank voor de tv en zucht: “Bah, dit is toch ook geen leven, ik ben kapot en wat heb ik nou eigenlijk voor zinnigs gedaan, niets!!”
Je partner zegt:” Als je niet tevreden bent, waarom ga je dan niet iets anders doen? Je wilde toch altijd nog iets voor jezelf beginnen?” ( Je mag hier van  alles invullen: een cursus, een eigen winkel, de Camino lopen…..)
Waarop jij zegt:  “Ja, dat klopt wat je zegt maar ik weet nog niet zo goed wat dan en hoe dan. Kun je me helpen? “
Je zet de tv uit en begint samen aan jouw idee te werken!

 

Heb jij een idee maar is je excuus-truus nog te sterk?
Kom dan naar de workshop op 17 maart en geef ‘groen licht’ aan jezelf!

 

Kun je dan niet maar kun je wel een sparringpartner gebruiken?
Meld je dan aan voor mijn gratis sparringsessie.

 

Brigitte

 

Op zoek naar wat er werkelijk toe doet….door te vasten.

Carnaval zit erop en dat is traditioneel voor de katholieken het begin van de vastentijd.

 

Vasten? Dat is toch niet meer van deze tijd zul je misschien denken maar de vasten is geen doel op zich. Vasten doe je om een hoger doel te bereiken: om intenser dan anders op zoek te gaan naar jezelf en (voor gelovigen) naar God.

 

Je vast door ‘jezelf dingen te onthouden’ of door minder van iets te nemen. Sommigen eten of drinken minder of geen vlees (Carnaval komt van Carne-vale wat ‘vlees, vaarwel’ betekent). Anderen drinken geen alcohol of maken geen/minder gebruik van moderne technieken zoals sociale media. Door iets te laten staan wordt je (weer) leeg en kun je van iets nieuws vervuld raken. Door bewuster om te gaan met datgene wat voorhanden is leer je ook weer te onderscheiden wat er nu werkelijk toe doet.

 

Waarom zou je vasten?

Het is in deze tijd waarin we alles hebben en velen geen reden (zoals de kerkelijke verplichtingen) meer hebben om zichzelf iets te ontzeggen, een zoektocht die meestal van binnenuit ingegeven wordt. Een zoektocht die vaak begint met de vraag die klinkt als: “Is dit alles?” Om antwoord te vinden op die vraag is de vastentijd en het vasten een manier om stil te staan bij wat er is en of dat is wat je wilt.

 

Een voorbeeld:

Ik zie veel mensen die alles willen bijhouden en constant met hun mobiel in de weer zijn. Ze zijn vooral  bezig met andermans leven.  Met reageren op wat anderen overkomt, vinden, schrijven, delen etc.

Of na een dag werken op de bank voor de tv zakken en het, al dan niet fictieve, leven van anderen aan zich voorbij zien trekken. Amusement, rust? Niets mis mee. En zelf maak ik me er ook regelmatig ‘schuldig’ aan.

 

Dan komt ook die vraag naar boven: Waarom doe ik dit?

Op Facebook komen waardevolle posts voorbij maar er is ook een heleboel onzin bij. Deze hoef ik niet tot me te nemen en toch betrap ik mezelf erop dat ik bezig blijf met scrollen. Dat werkt verslavend, kost tijd en geeft me niet echt voldoening.

Op de bank zitten terwijl ik het  tv-programma niet interessant vind en maar blijf zappen. Een heleboel andere (leukere) dingen zou kunnen doen maar de ‘uitknop’ maar niet indruk. Terwijl me dit ook geen voldoening geeft.

 

Hoe komt het dat ik het niet kan laten?

Er zijn een heleboel gedachten die me tegenhouden. Stemmen in mijn hoofd die zeggen ‘dat anderen het leuk vinden als je reageert’,  ‘dat ik het verdiend heb om uit te rusten’ en ‘dat lachen me goed doet’. etc. etc. En soms is dat ook zo maar het werkt vaak maar voor even. Het is niet ‘alles’…..

 

Tijd dus om weer eens tot de ‘kern’ te komen.

De vastentijd komt me hier goed bij van pas.

Ik weet wat ik wil en dat is vooral minder tijd verkwanselen voor de tv en meer tijd om mezelf op een andere manier te ‘voeden’. Door enerzijds vaker stil te zijn, geen mobiel, geen tv, geen computer. En op die manier te leren luisteren naar mezelf en wat ik echt wil. Anderzijds wil ik mezelf voeden door te lezen ( daar kom ik vaak niet toe) en te tekenen (een hobby dit ook al lang geen aandacht meer heeft gehad) en ook op die manier bezig te zijn met wat ik wil.

 

Om dit te realiseren hoef ik alleen maar een keuze te maken.

Het is niet genoeg om het te willen want dan blijft het alleen bij de gedachte. Ik heb ook wat te doen!

Daarom ga ik de komende 40 dagen de tv om 21:00 uur uit zetten.

Zelf ben ik erg benieuwd wat mijn ‘hoofd’ me allemaal gaat zeggen om er toe te bewegen dit voornemen op te geven. Tenslotte blijft het een verandering waar mijn ‘ego’ niet op zit te wachten.

Ik ken haar en ik weet ook dat ze flink haar best gaat doen om me weer in mijn oude patroon terug te krijgen. Gelukkig weet ik ook dat een langere periode volhouden helpt om het nieuwe gedrag te integreren. Van veertig dagen is bewezen dat er  nieuwe verbindingen in de hersenen zijn ontstaan die het nieuwe gedrag ondersteunen, mits je in die veertig dagen oefent!

Wat me vooral stimuleert om dit te doen is mijn nieuwsgierigheid naar wat er voor mij nu werkelijk toe doet en ontdekken wat de ‘leegte’ me zal brengen.

 

Wil jij ook op zoek naar wat er werkelijk toe doet? Doe dan mee!

Laat me weten in het commentaarveld wat jij laat staan de komende 40 dagen.

In mijn nieuwsbrieven zal ik verslag doen van wat het mij ‘kost’ en ‘brengt’.

Ik nodig je uit om ook jouw bevindingen te delen!

 

Vast ze!

Brigitte

 

Zelfverzekerd worden…..hoe doe je dat?

‘Me zekerder voelen’ was een van de wensen die tijdens de mini-workshop ‘klaar voor de start’ van 27 januari jl. genoemd werd. Niet direct een wens die ik me had bedacht bij de opzet van deze workshop. Deze ging nl. over het realiseren van een wens op het gebied van werk. Maar de vraag bleef in mijn hoofd spelen en ik deel graag mijn visie en tips, ditmaal vanuit een opleidingskundig perspectief:

Hoe je begint met het eind voor ogen,

je eigen oplossing al in je hebt en

door meer te doen van wat goed gaat,

je doel kunt bereiken.

Nieuwsgierig? Lees dan verder en probeer het uit!

Ik hoor en lees graag jouw bevindingen zodat we allemaal van jou kunnen leren!

 

Brigitte

 

Wat bedoel je precies?

Wanneer iemand een wens uit is mijn eerste vraag vaak om te beschrijven hoe die wens eruit ziet. Meestal begint men dan het tegenovergestelde te vertellen! In dit geval zou dat een beschrijving zijn hoe de onzekerheid eruit ziet: in welke situaties, met welke mensen, over welke onderwerpen en wat ze dan doen (of juist niet doen…..).

 

In de opleidingskundige wetenschap bestaat er een theorie die HPI wordt genoemd: Human Performance Improvement. De basis daarvan is dat wanneer je verbeteringen in de organisatie wenst, je uitgaat van wat het resultaat moet zijn, bekijkt waar je op dat moment staat op de lijn daar naar toe en hoe je het gat tussen beide kunt overbruggen. Het gaat daarbij niet alleen om gewenst gedrag maar vooral of het gedrag ook het gewenste resultaat oplevert! Wat ik daarvan geleerd heb is om het eindresultaat zo helder en meetbaar mogelijk te beschrijven.

 

Stap 1: ‘Begin met het eind voor ogen’

De start is dus niet de mate van het ‘tekort’ (hier de onzekerheid) maar het eindresultaat (zeker voelen).

Door in kaart te brengen hoe jij ‘zeker voelen/zijn’ ziet weet je ook waar je naar toe wilt werken. Verbeeldingskracht is hier meestal niet zo heel erg nodig: de beelden van mensen die naar jouw idee ‘zeker van zichzelf zijn’ springen vermoedelijk meteen op je netvlies. Niet? Ga dan eens op onderzoek uit: Wie is in jouw ogen zelfverzekerd? En waar zie jij dat aan? Leg daar ook een beschrijving naast van hoe jij jezelf ziet als je zelfverzekerd bent. Sluit je ogen en verbeeld je dat je daar staat…….in welke situatie, wat je denkt, zegt en doet, hoe je je voelt….

 

Heb je het? Mooi! Vasthouden dat beeld! Daar wordt je immers blij van en dat is de motor voor het realiseren van je wens! En weet je? Het is niet alleen wishful thinking want wat je je kunt verbeelden kun je ook realiseren!

 

Stap 2: Waar sta je op de lijn die naar het resultaat voert?

Nu kun je jouw mate van zekerheid in kaart brengen.

Je zult al snel tot de ontdekking komen dat dit niet één lijn is: afhankelijk van de situatie, het onderwerp, de mensen om je heen etc. zul je je meer of minder onzeker voelen. Het is niet dat je altijd en overal onzeker bent, je hebt ook situaties waarin je je zekerder en zelfs zeker voelt.

Ook dat is mooi! Je komt er nu meteen achter dat er meer nuance in je onzekerheid zit dan je aanvankelijk dacht. En wat hiermee ook bereikt wordt is dat je de situatie waar je verbetering in aan wilt brengen, nauwkeuriger aan het specificeren bent. Wanneer je onzeker voelen alleen in bepaalde situaties geldt,  kun je je ook focussen op verbetering van die specifieke situatie.

 

Stap 3: Hoe overbrug je het gat van waar je staat naar waar je wilt zijn?

Door meer te doen van wat werkt!

Met het beschrijven van de verschillende situaties creëer je ook je eigen ‘oplossing’ want wat je denkt, voelt en doet  in de situaties waarin je je zeker(der) voelt kun je ook gaan benoemen. Dit dan weer bewust toepassen op die andere situatie waarin je je onzeker voelt gaat je helpen. Heb je moeite om daar in te geloven? Je hebt eerder positieve resultaten gehaald dus aan je kunde ligt het niet!

 

“Ja maar”, ik hoor het je al zeggen…..”als het zo gemakkelijk was dan had ik het al lang gedaan”.

 

Dat kan kloppen. Maar wie maakt het nu moeilijk? Je bent waarschijnlijk geneigd meer nadruk te leggen op wat je niet kunt dan op wat je wel kunt. Ook maak je jouw ‘kunde’ misschien minder groot en minder belangrijk. Je vindt het vaak zo normaal dat je je niet eens meer bewust bent van het speciale en unieke van jezelf. Tegen jezelf zeggen dat je ergens goed in bent of dat je iets goed gedaan hebt doe je ook niet zo snel. In tegenstelling tot de ontelbare keren dat je je wel uitspreekt over wat je niet goed doet of kunt. Dan slaat de balans al gauw door naar het negatieve en verdwijnt het positieve uit beeld.

 

Wat je daar tegen kunt doen is simpel:

Hou geen score bij en maak geen balans op. Want dat klopt niet.

Het gaat niet om het aantal foute of geslaagde pogingen, het gaat erom dat je die pogingen waagt. Dat je erop vertrouwt dat wat je eerder kon dat je dat opnieuw kunt. Dat wanneer je in beweging komt en oefent je uiteindelijk de kunst meester wordt. Langzaam of snel, in kleine of grote stappen. Dat doet er niet toe. Je hoeft geen records te breken, je hoeft je met niemand te meten.

Je hoeft alleen maar op pad te gaan met het eind voor ogen en

de wil om er te komen.

 

Veel succes!!

Brigitte

 

Lukt het nog niet om in jezelf te geloven?  

Neem dan contact met me op voor een gratis sparringsessie over waar jij tegenaan loopt. Dat kan via een berichtje via mijn contactformulier.

Daarna neem ik zo snel mogelijk contact met je op om een afspraak te maken!

Everything is done by trying

Je hebt een plan….

Je wilt iets gaan doen waar je al tijden mee rondloopt. Of je bent ontevreden met je werk en wil wel eens iets anders. Het kriebelt en het borrelt en je hebt besloten om er nu eens werk van te gaan maken. Je gaat op onderzoek uit.

Je googelt eens wat, volgt een of meerdere webinars, download weer eens een e-book, volgt de blogs van iemand die je tot voorbeeld is, leest tig zelfhulpboeken en maakt de ene na de andere test. Daarnaast praat je met vrienden en krijgt hun tips en adviezen en je gaat ook nog op pad: loopt eens een dag mee in een beroep dat je leuk vindt of hebt netwerkgesprekken met mensen die je interessant lijken. Ondertussen verzamel je een berg aan informatie! Zo veel dat je er hele lijsten van maakt om het overzicht te kunnen houden.

 

En dan sta je daar: al die informatie staat daar keurig op een rijtje (of niet) en in het beste geval is het duidelijk waar die informatie je brengt: dit moet je gaan doen!

Succes! Go for it!

In het minder goede geval zijn er verschillende mogelijkheden en per mogelijkheid ook nog eens verschillende voor- en nadelen! Dan is het nemen van een beslissing een stuk lastiger.

Je begint te wikken en te wegen: nieuwe rijtjes ontstaan en de plussen en minnen worden opgeteld.

Maar helaas, ook al komt er (in het gunstigste geval) een ‘winnaar’ uit de bus, je bent nog niet overtuigd dat dat de beste keuze is. Want zeg nou zelf, de weging die je hebt aangebracht is toch niet helemaal juist, eigenlijk moet die of die wel twee plussen krijgen en die 2 minnen…..

 

Dan maar hulp gevraagd aan familie en vrienden. Wat vinden zij ervan?

Met een beetje geluk tref je mensen die jouw idee kritisch supporten, goed naar je luisteren en je helpen om voor jou ‘helderheid’ te scheppen. In de meeste gevallen willen mensen je heel graag helpen maar geven je hun kijk op de zaak en vertellen je welke beslissing je, naar hun mening, zou moeten nemen. In het slechtste geval begrijpen ze niet wat je nu van plan bent, waarom je nou zo moeilijk doet en niet gewoon tevreden bent met wat je hebt.

 

De laatste twee situaties gaan je niet verder helpen. Hoogstens ga je nog meer onderzoek doen en nog meer informatie verzamelen en probeer je er vooral in je eentje achter te komen wat je moet gaan doen. Want op de goedbedoelde adviezen zit je niet te wachten en je wilt ook niet meer gekwetst worden. Maar hoe veel informatie je ook verzamelt, je blijft twijfelen. Vaak verdwijnt je plan dan in een la en dat is jammer!

 

Wat gaat je helpen om dit niet (meer) te laten gebeuren?

Kijk nog eens naar je lijstje met plussen en minnen.

Je hebt geprobeerd om je gevoel in de zwaarte van het item te vertalen. Maar wat ‘zegt’ dat gevoel nou eigenlijk? Waardoor wordt dat gevoel veroorzaakt? Welke stem hoor je in je hoofd en wat zegt die?

Voorbeeld:

Je wil een broodjeszaak beginnen en je hebt niet de juiste diploma’s. Je moet daarvoor gaan studeren en geld in jezelf investeren. Je krijgt er een knoop van in je maag en die knoop wordt veroorzaakt door allerlei gedachten:

  • Ik was nooit goed in leren, dit gaat me vast niet lukken.
  • Wat als dan blijkt dat het toch niet de juiste keuze is of dat ik ‘zak’?
  • Dan heb ik een hoop geld weggegooid….
  • En dat geld kunnen we ook goed gebruiken voor…….
  • Dat kan ik niet maken!

 

De kern van deze gedachten is dat je alles wat je onderneemt het ‘juiste’ moet zijn èn moet slagen!

Vergissen is niet toegestaan en mislukken ook niet.

De aanname die daar vaak achter zit is dat àls je dat gebeurt (toch vergist en niet helemaal gelukt) ànderen jou dan niet goed genoeg vinden. En omdat we graag streven naar de goedkeuring en waardering van anderen zet deze aanname ons klem: we moeten het goed doen!

 

Kort door de bocht: het is de doodsteek voor alles wat je nog ooit zou willen proberen! Want zeg nou zelf: als je niet eerst mag oefenen (van jezelf) zul je nog maar weinig dingen durven te doen. Kiezen om iets te gaan doen wordt daarmee praktisch onmogelijk. En daarmee blijf je wikken en wegen.

 

Gelukkig zijn veel van onze gedachten en aannames niet waar. In jouw hoofd wel maar als je gaat vragen aan anderen hoe zij erover denken kom je ongetwijfeld voor verrassingen te staan! Meestal is de strengheid die jij bij anderen veronderstelt helemaal niet aanwezig. Ze vinden het helemaal niet verkeerd als je je vergist of als iets niet meteen lukt. Vaak moedigen ze je zelfs aan om het te proberen!

(Tref je de mensen aan die dat wel veroordelen houd dan voor ogen dat ze zelf waarschijnlijk als de dood zijn om een fout te maken…….)

 

Het enige wat er aan ontbreekt is dat jij jezelf toestemming geeft om te mogen falen.

Falen in de zin van proberen en ontdekken wat wel en wat niet lukt. En met die uitkomst kun je dan weer een volgende stap zetten totdat je tevreden bent of een andere richting inslaan omdat je ontdekt dat iets niet voor jou werkt. Als kind deed je dit op een natuurlijke manier, zonder je druk te maken over hoe ‘goed’ je moest zijn: het ging er alleen om te leren staan, lopen, fietsen, praten etc. etc. En dat deed je letterlijk met vallen en opstaan en met de meest fantastische brabbels!

 

Wil je leren beslissen?

Keer dan terug naar deze onbezorgde manier van proberen waarin alles mag en niets te gek is.

Waar ontdekken en leren voorop staan en

de waardering juist in het proberen zit!

En zit er nu toch weer een “ja maar, dat geldt niet meer als je volwassen bent” vraag je dan eens af wie die regel ingesteld heeft. Jijzelf? Dan kun je hem ook veranderen!

Met een andere gedachte over wat jij mag

geef je jezelf de ruimte om te gaan doen!

 

Zoals Theocritus, een Griekse dichter, al in de de 3e eeuw voor Chr. schreef:

“The Greeks go tinto Troy bij trying, my pretties; everything’s done by trying”.

 

 

Blijf je toch wikken en wegen? En lukt het nog niet om je gedachten om te buigen?

 Neem dan contact met me op voor een gratis sparringsessie over waar jij tegenaan loopt. Dat kan via  een berichtje via mijn contactformulier. Daarna neem ik zo snel mogelijk contact met je op om een afspraak te maken!

 

Brigitte

Weten wat je wilt

Je ‘passie’ vinden ……of weten wat je wilt?

In de afgelopen jaren was het erg in de mode om je ‘passie’ te vinden. Je werd doodgegooid met boeken, workshops, prachtige voorbeelden van mensen die een enorme loopbaanswitch gemaakt hadden en de ‘dromen’ die je op deze of gene manier zou kunnen realiseren.  Dat wat zo verschrikkelijk positief is aan werk doen waar je blij van wordt werd op een gegeven moment zelfs negatief, helaas. Wel begrijpelijk, want zeg nou zelf, het is leuk als je als kind al wist wat je wilde worden en daar vorm aan hebt kunnen geven, maar wat als je het niet wist en nu nog niet weet? Zelfs niet na jaren van noeste arbeid in een baan waar je meer of minder tevreden mee bent. Ben je dan ineens niet ‘goed’ meer? Je loopt de kans dat je dan alle waardering voor je werk en jezelf verliest, omdat je kennelijk ( volgens de mening van anderen) je ‘passie’ moet volgen.

 

Je proeft het al wel aan mijn woordkeuze, ik ben het daar niet mee eens. Vooral omdat het een ‘moeten’ wordt in plaats van een ‘mogen’. Ook lijkt het vaak alsof het heel eenvoudig is. Als het jou dan maar niet lukt en je de ene dag denkt: “Ja, dat ga ik doen” en je de volgende dag toch weer twijfelt, wordt je daar alleen maar onzekerder van. Daarnaast wordt ook vaak vergeten dat werk voor heel veel mensen een simpele noodzaak is om brood op de plank te krijgen. Zijn ze daarom minder waard? In mijn ogen niet, juist het tegenovergestelde: ik heb grote bewondering voor die mensen die dag in dag uit hetzelfde werk doen en dat vol weten te houden, ja, er zelfs nog vriendelijk bij blijven!

Je ‘passie’ vinden kan op deze manier juist leiden tot meer stress, onzekerheid, ontevredenheid en waardeloos voelen. Dat kan niet de bedoeling zijn.

 

Ook als je dan je passie gevonden hebt en ermee aan de slag gaat, ligt er gevaar op de loer. De succesverhalen worden ons voorgeschoteld alsof het één automatisch verbonden is aan het ander:

je passie volgen leidt tot succes en geluk!

Uit ervaring kan ik zeggen dat het gewoon hard werken is, dat het lang niet alle dagen “halleluja” is en dat de twijfel nog regelmatig om de hoek komt kijken! En dat je soms gewoon moet kiezen voor ‘nu even niet’ en op een andere manier je geld gaat verdienen.

 

Kortom:

  1. Werk is voor velen ook gewoon zorgen dat er geld verdiend wordt en dat mag.
  2. Niet weten wat je wilt, wat je passie nu eigenlijk is mag ook en
  3. Je passie volgen en er niet altijd blij mee zijn, dat mag ook.

 

 

Wil jij het toch graag weten?

Laten we het dan niet over jouw ‘passie’ hebben maar over de dingen in het werk waar jij blij van wordt. Ik noem dat kernelementen.

Bijvoorbeeld: organiseren zit je in het bloed en je vindt het heerlijk om rond te rennen en alles te regelen. Je werkt altijd vanuit een plan en kunt taken goed verdelen. Dat niet alleen, je weet mensen ook heel goed te motiveren en te stimuleren om als team de boel tiptop in orde te krijgen. Je doet dit het liefste in de vorm van projecten want je houdt van afwisseling.

 

Hoe kom je daarachter?

De bekende weg is om jezelf te beschrijven in de vorm van ‘wie ben ik, wat kan ik en wat wil ik’. Op basis van eigenschappen, kwaliteiten en vaardigheden wordt een match gezocht met wat je wil. Maar mensen vinden het vaak heel moeilijk om van zichzelf te zeggen dat ze ergens goed in zijn en hun kwaliteiten vinden ze zo normaal dat ze zich daar nauwelijks bewust van zijn. Als dat dan wel duidelijk is, rolt daar dan zo maar uit wat je wilt?

Je kunt op internet en in zelfhulpboeken ook allerlei tips vinden en tests doen om uit te vinden welk werk bij jou past. Er zijn veel verschillende persoonlijkheids-, talenten- en loopbaantesten die een meer of minder nauwkeurige beschrijving kunnen geven van waar jouw voorkeur voor werk ligt. Ook daarvoor geldt dan, maakt het duidelijk wat je wilt?

 

In mijn praktijk gebruik ik, naast de Talenten Motivatie Analyse (een heel goede test naar mijn mening, wel aangevuld met een verdiepend gesprek!) een andere manier om juist die verbinding te maken tussen wat je graag doet en wat je goed kan, en wat je wilt. Dat doe ik door terug te kijken op wat je hebt gedaan aan studie en werk en dat verder uit te vragen. Ken je het gezegde ( vooral bij financiële producten wordt dit vaak gebruikt):

“Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst”?

Mijn ervaring is dat:

jouw werkverleden juist wel een goede indicatie is voor je toekomst!

 

 

Mijn ervaring deel ik graag met je: In vijf stappen krijg je inzicht in het werk waar jij blij van wordt!

Een beetje kennis van kwaliteiten, vaardigheden en waarden helpt om je verhaal compact te houden maar schrijf je de dingen in je eigen termen op dan is dat even goed!

 

Stap 1:

Neem een groot vel papier en plak dit vel op een deur of andere ondergrond waar je voor kunt gaan zitten. Deel dit vel in twee brede kolommen in. Schrijf boven de linker kolom: ‘van middelbare school tot nu’ en boven de rechter kolom: ‘activiteiten, kwaliteiten, vaardigheden’.

Vraag een goede vriend of vriendin om je te helpen. Deze stelt de vragen en noteert jouw antwoorden in steekwoorden. Dat geeft jou de gelegenheid om vrijuit te praten en je kunt niet recenseren. Alles wordt genoteerd en door het zwart op wit te zien wordt je op een heel plezierige manier bewust van waar jij goed in bent en wat je leuk vindt!

 

Stap 2:

Je maakt in de linker kolom een overzicht van je schoolloopbaan, studie(s), bijbanen en banen. Vrijwilligerswerk kun je ook toevoegen. Dit doe je stap voor stap. Bij iedere stap vraagt je helper wat je deed en wat je leuk vond om te doen, bij welke activiteiten je de tijd helemaal vergat, van welk bedrijf of leidinggevende je blij werd etc.  Het gaat daarbij vooral om de positieve ervaringen! Dat kan ook zijn dat je ergens goed je ei kwijt kon terwijl je het bedrijf niet prettig vond.

Het maakt niet uit of je ouder bent en meer banen of verandering van taken hebt gehad. Met meer ervaring zul je merken dat datgene wat je leuk vind zich herhaalt. Het is dan vooral een bevestiging! Om tot de kernelementen te komen is het belangrijk om geen genoegen te nemen met ‘Ja, dat vind ik gewoon leuk’. Stel jezelf als een kleuter steeds maar weer dezelfde vraag: en waarom vind ik dat dan leuk? Je helper kan dit heel erg goed voor je doen!

 

Stap 3

Uit de antwoorden noteer je in de rechterkolom (per stap/baan) allereerst de activiteiten waar je plezier aan beleeft. Benoem daarna de eigenschappen die je hierin bij jezelf herkent en schrijf deze op. Doe dat ook voor je kwaliteiten en je vaardigheden. Wanneer je bij een volgende stap dezelfde dingen tegenkomt, schrijf deze dan nog een keer op of zet een turfstreepje bij je eerdere antwoord.

Het kan ook zijn dat je jouw ‘waarden’ ontdekt: datgene wat je zó belangrijk vindt dat het veel van wat je doet of laat bepaalt. Schrijf deze er ook gerust bij. Ze horen evengoed bij jouw kernelementen.

 

Stap 4

Neem nu verschillende kleuren stiften en omcirkel die woorden waarvan je voelt dat deze het beste bij je passen, waar je echt heel blij van wordt als je dit doet. Neem een aparte kleur voor de activiteiten, eigenschappen, kwaliteiten, vaardigheden en waarden.

Beperk jezelf tot 3 tot 6 woorden per kleur. Dit vormen de losse kernelementen van werk waar jij blij van wordt. Herken je een rode draad in alles wat je leuk vond?

 

Stap 5:

Nu komt de moeilijkste stap: de losse kernelementen zijn de bouwstenen van wat jij heel graag wilt.

Je laat dit op je inwerken door het bv een aantal keer uit te spreken: “dus ik hou van……en dat……en dat…”. Je bent misschien geneigd om te willen weten wat voor een functie daarbij past maar dat hoeft niet. Krijg allereerst maar eens voeling met wat je ontdekt hebt.

Gun jezelf daarna de tijd om regelmatig naar je woorden te kijken, je huidige werk of, als je naar werk zoekt, de vacatures naast dit lijstje te leggen. Welke van jouw kernelementen zitten er in? Door dit te doen wordt je je bewuster van wat je blij maakt en komt het proces van ‘weten wat je wilt’ op gang.

 

Geen kant-en-klare oplossing dus?

Nee, meestal niet. Soms vallen de puzzelstukken ineens op hun plaats en wordt het meteen duidelijk. Realiseer je echter dat het een proces is waarbij je steeds beter inzicht krijgt in jezelf, in wie je bent en wie je wilt zijn. Dat proces duurt je hele leven lang en je kunt ieder moment een andere richting in slaan als jij dat wilt. Wat deze manier je biedt is

een boodschappenlijstje en een richting om mee op weg te gaan.

Belangrijk is wel dat je start!

Want als je het eerst ‘zeker’ wilt weten kom je er nooit…..

 

Veel succes!

 

 

Kom je er toch niet goed uit of wil je deskundige hulp?

Neem dan contact met me op voor een gratis sparringsessie over waar jij tegenaan loopt.

Dat kan via één druk op de knop  CONTACT waarna je een berichtje via mijn contactformulier kunt versturen.

Daarna neem ik zo snel mogelijk contact met je op om een afspraak te maken!

 

Brigitte

 

Hoe zet jij die knop om en ga je doen wat je al zo lang wilt gaan doen?

Mijn laatste BOOSTcamp van dit jaar had als thema ‘switch’.

In mijn business kun je dat opvatten als het veranderen van je loopbaan waarbij je een compleet andere richting inslaat dan je voorheen hebt gedaan. Bijvoorbeeld: van advocaat naar broodjesverkoper of van bioloog naar imago-coach. Vaak ligt hier een diepgewortelde wens/ droom aan ten grondslag of simpelweg het ontdekken van een bepaalde drang of gave waar men iets mee wil doen. Simpel toch?

 

Wat echter blijkt is dat een dergelijke omschakeling meer is dan simpelweg zeggen: “Ik ga iets anders doen”. Of beter gezegd, wij maken het moeilijker!

Herken je dat? Dat je dan gaat denken dat

  • “dat toch helemaal niet realistisch is in deze arbeidsmarkt….”
  • “dat je heel andere diploma’s hebt……”
  • “dat je toch veel te oud bent om nu nog te switchen……”

In mijn verdere verhaal schets ik je drie uitdagingen die je kunt tegenkomen als je wilt switchen en ik geef je de oplossingen erbij!

 

“Maar wat zullen anderen er van vinden?”

Wat ik zie is dat de eigen innerlijke stem vaak al lang weet welke kant ‘het’ op wil maar er allerlei andere stemmen zijn die daar wat tegenin brengen.

Stemmen vanuit de opvoeding: “Je hebt hersens gekregen, doe er dan ook wat mee!” of cultuur. Erg Nederlands bv. is de norm “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”. We krijgen er in ons leven zo veel van te horen dat we ze ook gaan zien als zijnde van onszelf, je gaat er zelf in geloven. ‘Dromen’ of ‘wensen’ die afwijken van de norm krijgen dan niet altijd de kans om te ontkiemen, laat staan dat je ze kunt voeden en onderzoeken!

Dat we de normen van anderen aangeleerd krijgen hoeft op zich geen probleem te zijn mits we er nog daadwerkelijk door ‘gevoed’ worden, er zelf door kunnen groeien. Maar als de algemene richtlijn is dat je je moet gedragen zoals anderen (van jouw ‘groep’) dat ook doen en het resultaat moet behalen wat als ‘succesvol’ bestempeld wordt dan loop je het risico dat je enkel en alleen nog aan het vergelijken bent en ernaar streeft om te voldoen aan de normen van anderen. En aan hun ‘dromen’.

Switch 1:

Jezelf de ruimte geven om je eigen pad te bewandelen betekent deze switch maken:

zet je waardebepaling door anderen om naar een waardebepaling door jouzelf.  

Dat vraagt MOED.

Om die ‘lat’ naar beneden te halen, er simpelweg onderdoor of omheen te lopen en zelf te bepalen wat goed is voor jou.

Je doet ‘het’ dan anders dan anderen en dat brengt die anderen nog wel eens in de war. Daarmee scoor je niet altijd bijval en dat kan je nieuw ingeslagen weg flink op de proef stellen. Het kan aanvoelen alsof jij je hoofd buigt en je (neder)laag daarmee erkent. Nederlaag als in: gefaald, mislukt om aan de norm ( de algemene ‘laag’) te voldoen. Maar weet dat wanneer jij jezelf de mogelijkheid gunt om die ‘laag’ aan de kant te zetten, je tegelijkertijd die ander dezelfde ruimte geeft. Hij of zij zal je er ( stiekem….) dankbaar voor zijn!

En belangrijker nog: je geeft jezelf de vrijheid om je leven in te richten zoals dat goed is voor jou!

 

 

“Maar is dat niet egoïstisch?”

Dit is een vaak terugkerende vraag wanneer mensen hun ‘droom’ onder woorden brengen en beseffen dat ze zichzelf op de eerste plaats moeten zetten als ze eraan willen werken. Ik heb daar maar één antwoord op.

Switch 2:

Door goed te zorgen voor jezelf kun je goed zijn voor anderen!

Opnieuw geef jij een ander voorbeeld en daarmee een andere norm aan. Waarmee je de ander niet verplicht om aan jouw norm te voldoen maar waarmee je hem of haar voedt om zijn of haar dromen te laten groeien…….Mits je hier dus ook inderdaad het begrip voor hebt en de ruimte en de steun aan geeft ben je de ander juist zeer behulpzaam.

 

 

  • Kost het je nog moeite om zo’n switch in denken te maken?
  • Maar zou je wel heel graag af willen van al die ‘moetens’ in jouw leven?
  • Zodat je niet alleen de ruimte creëert om jouw dromen te onderzoeken maar ook
  • geen genoegen meer neemt met je eigen excuses ( om het niet te doen)?
  • Maar ben je bang voor foute beslissingen? ( Je moet het tenslotte toch wel weten….)

Dan is hier switch 3:

Een beslissing heeft slechts een uitkomst waarop

je een volgende beslissing kunt nemen.

Het gaat daarbij niet om goed of fout, het heeft je ergens gebracht en je kunt op ieder moment een andere kant op als jij dat wilt! Dat mag!! Daarbij kun je je dromen ook eerst onderzoeken en bijstellen als dat nodig is. Ook dat mag!!

 

Zet jij die knop om?

En zet je de eerste stap om jouw ‘switch’ te onderzoeken?

 

Neem dan contact met me op voor een gratis sparringsessie over wat jij graag wilt realiseren. Dat kan via een druk op de knop waarna je een berichtje via mijn contactformulier kunt versturen.

Daarna neem ik zo snel mogelijk contact met je op om een afspraak te maken!

 

 

Brigitte

 

Dromen of in beweging komen

Toeval bestaat niet en dingen gebeuren om een bepaalde reden, daarvan ben ik overtuigd.

Soms wordt je gedwongen om even stil te staan, soms krijg je een duwtje (al dan niet gewenst) in de rug om een bepaalde stap te zetten.

Zo had ik me in de zomervakantie voorgenomen om mijn bedrijfsplan op te schudden want na 1 ½ jaar aan de weg timmeren was het resultaat verre van wat ik wenste. Ik wilde mijn doelgroep scherper definiëren maar….het kwam er niet van. De druk van de financiën verlamde me en dat had ook zijn invloed op mijn energie (geen dus) en inspiratie (nul-komma-nul). Geen ideale omstandigheid om aan die klus te beginnen. Dus besloot ik om mezelf niet te dwingen maar mijn gevoel te volgen: nu dus even niet, het juiste moment komt wel. Met het enige nadeel dat ik geen flauw idee had wat ik weer moest gaan aanbieden en welke richting ik met mijn marketing op zou moeten. Niet handig als je toch je inkomsten uit je bedrijf wilt halen……en je daarvoor wel klanten nodig hebt!

 

Wat er tot mijn verrassing gebeurde was dat ik een uitbreiding kreeg van mijn lesgevende activiteiten met daarbij ook het begeleiden van werkzoekenden. Een kolfje naar mijn hand en een heerlijk vooruitzicht om een basisinkomen te hebben. Consequentie was wel dat ik minder tijd beschikbaar had voor het uitvoeren van mijn bedrijfsactiviteiten wat in de praktijk neerkwam op het vrijwel stilvallen ervan. Dat vond ik minder leuk maar ik zag ook de mogelijkheid om nu de tijd te nemen voor mijn bedrijfsonderzoek.

 

Als je mij een beetje kent, en zo niet dan licht ik nu een tipje van mijn sluier op, weet je dat ik daar een heel plan voor maak en dat ook volg. Ik begreep echter ook dat ik wat hulp kon gebruiken. In mijn eentje blijf ik toch hangen…..dus een aanjager c.q. stok achter de deur kon ik wel gebruiken.

 

Op basis van enkele tips ben ik me gaan oriënteren op drie businesscoaches en heb ik gekozen voor degene die de voor mij niet alleen de beste combinatie van trainingsonderwerpen aanbood maar waar ik vooral een goede ‘click’ mee had. Zelfs voordat ik een skype-sessie met haar had gehad wist ik al dat zij het zou gaan worden. En na de skype-sessie wilde ik niets liever dan direct aan de slag. Het begon weer te stromen!

 

Toch moest ik nog even wachten…..

En in de tussentijd kreeg ik de mededeling dat mijn contract i.v.m. bezuinigingen niet verlengd zou worden. Een flinke tegenvaller, die ik niet aan had zien komen! Onrust in het lijf, zorgen in de kop. Maar al snel zag ik ook de kansen die me dit bood:

  • tijd om de zaken weer aan te pakken
  • noodzaak (die stok achter de deur) om het ook echt te doen.

Soms heb je iets nodig (of is er iemand die aan de touwtjes trekt en je weer op het juiste pad zet……..) om dat te gaan doen wat je het liefste doet! En dat geldt dus ook voor mij.

 

Inmiddels heb ik twee van de drie trainingsdagen erop zitten en ik kom tijd te kort om alles wat ik leer, ontdek en wil te implementeren. De grootste verandering is dat ik een andere doelgroep ga bedienen nl. jou!

Jij die…………

  • al jaren iets voor zichzelf  wil gaan doen
  • denkt: “en wanneer ben ik aan de beurt?”
  • wakker ligt van haar dromen en vastloopt in allerlei gedachten: “Wie zit daar nou op te wachten”, “Wie ben ik dat ik dit kan gaan verkopen?”, “ Hoe moet ik daar tijd voor maken?”, “We kunnen de financiën niet missen ” etc. etc.
  • al heel veel zelf heeft uitgezocht en/of gedaan maar het niet op een rijtje krijgt om een goede keuze te maken of door te pakken
  • zichzelf geen ondernemer vindt en  niet goed weet wat daar allemaal bij komt kijken
  • baalt als een stekker dat jouw mooie idee weer blijft liggen….. 

 

Jij die…… iemand zoekt

  • om mee te sparren over je ideeën en je twijfels
  • om alles op een rijtje te zetten
  • die geen panklare oplossing heeft maar met je meedenkt
  • om je te bemoedigen en zo nodig een schop onder de kont te geven
  • die het vallen en opstaan zelf ervaren heeft en dat nog doet…
  • die een gelijkwaardige sparringpartner voor je is waar je wel wat van kan leren!

 

Dan ben je bij mij aan het juiste adres!

Ik ga me vooral richten op vrouwen tussen de 35 en 55 jaar oud maar ook mannen die zich in het bovenstaande profiel herkennen zijn welkom! Hoe het aanbod er precies uit gaat zien is nog niet helemaal duidelijk maar de eerste veranderingen zijn al zichtbaar op mijn site.

Met als eerste dat het gratis adviesgesprek wordt vervangen door een gratis sparringsessie!

Dis is een skype-sessie van 30 minuten waarbij jij jouw vraag kunt voorleggen en je meteen een aantal praktische tips van me krijgt. Hebben we een ‘click’ en wil je verder met me in zee dan krijg je een aanbod op maat!

 

Zo, dat is eruit!

Er is niets zo stimulerend als je ideeën en plannen delen
want dan komt alles in beweging!

 

Wil jij dit ook?! 

Ben jij het zat dat je al zo lang stil staat en maar niet vooruit komt?!

Zet dan nu de eerste stap en meld je aan voor die gratis sparringsessie!

 

Dat kan via een druk op deze knop  Ja, ik wil wel! waarna je een berichtje via mijn contactformulier kunt versturen. Daarna neem ik zo snel mogelijk contact met je op om een afspraak te maken.

 

Doen hè?!

 

Brigitte

Hoe opruimen je kan leren om andere keuzes te maken

In deze blog vertel ik opnieuw over mijn bevindingen bij het opruimen van mijn huis en daarbij mijn hart te volgen. De leidraad om vooral dàt te behouden wat me blij maakt …..en los te laten wat die emotie niet meer oproept heeft heel wat hersenactiviteit veroorzaakt!

Gedachten als:

  • Dat kun je niet maken! Dat is nog goed bruikbaar!
  • Straks heb je het weer nodig…….dan krijg je spijt.
  • Dat is niet goed voor het milieu, Brigitte!
  • Zonder reden wegdoen? Alleen maar omdat je er niet meer blij van wordt?
  • Wat egoïstisch, je denkt alleen maar aan jezelf.
  • Is dit het voorbeeld wat je aan je kinderen en anderen wilt geven? Waar zijn je principes gebleven?!

 

Ik weet niet hoeveel stemmen er in mijn hoofd spreken. Ze tuimelen over elkaar heen, de ene nog harder schreeuwend dan de andere. Ze klinken vrij bestraffend en manen me tot voorzichtigheid en het nemen van een verstandige beslissing. Zoals je kunt lezen: mijn gevoel doet er niet zo veel toe.

En ik vraag me dan af waar die stem gebleven is……

 

Ik had mezelf beloofd om deze stem te zoeken en te kijken of ik deze kon volgen. En het eerste wat ik deed was mijn ervaringen delen met een goede vriendin. Zoekend naar een bevestiging (zie ik achteraf) dat het toch echt wel mag, dat volgen van je gevoel en een beslissing nemen met als enige reden dat iets je blij maakt. Maar dat verliep anders.

In ons gesprek zei ik op een gegeven moment “Mijn hart volgen is voor mezelf kiezen”. Met de achterliggende betekenis dat al die stemmen niet van mij zijn maar iets of iemand anders vertegenwoordigen. Natuurlijk kwam daarop de vraag of dat wel klopte? Of ik dan alleen mezelf ben in mijn gevoel en die stemmen niet ook van mij zijn?

Dat was een moeilijke vraag. In alle redelijkheid moet ik toegeven dat ik niet alleen door mijn gevoel maar ook door mijn gedachten de persoon ben die bepaalde dingen doet.

Het was ook een moeilijke vraag omdat ik mijn pas verworven idee en houvast  in rook zag opgaan en de twijfel toesloeg: was dat hele idee van je hart volgen dan toch niet zo goed? Het klonk zo mooi….. en zo gemakkelijk. Nu moest ik toch weer met al die verstandige stemmen rekening gaan houden. Iets waar ik, eerlijk gezegd, helemaal geen zin in had.

 

Gevolg?

Mijn enthousiasme verdween en ik begon op te zien tegen het nemen van de beslissingen om iets wel of niet op te ruimen. Geholpen door het excuus ( ja, ja, niets menselijks is mij vreemd!) dat ik mijn hand als gevolg van een val van mijn fiets  moest ontzien  besloot  ik om dan maar niets meer te doen. Door het opruimen op te schorten hoefde ik ook niet naar die stemmen te luisteren. Struisvogelpolitiek zul je zeggen. En dat klopt: het probleem bleef bestaan ook al deed ik net alsof ik het niet zag.

 

Gaf het mij een goed gevoel?

Nee, dat niet maar ergens voelde ik dat ik tijd nodig had om de chaos in mijn hoofd te laten bedaren. Even stil staan, niets forceren maar de tijd nemen om mijn de oplossing vanzelf te laten komen.

En die oplossing kwam in de vorm van een passage uit ‘het boek der geheimen’ van Deepak Chopra. Terwijl ik de paar specifieke bladzijden las werd het me duidelijk dat ik mezelf had klemgezet. Door bewust te willen kiezen. En met mijn keuzes mijn ‘zelf(beeld)’ te willen bevestigen. Want dat geeft houvast, niet? Ik ben zo en dat bewijs ik door de keuzes die ik maak.

 

Wat Chopra beschrijft is dat je jezelf beperkt door steeds maar weer te luisteren en te handelen naar je bestaande voorkeuren. Zoals hij het zegt:

“die stem is een overblijfsel uit het verleden, een opeenhoping van oude keuzes waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden”.( blz 95)

Het ‘ik’ wat deze beslissingen ooit nam is allang niet meer dezelfde dus waarom zou ik me daar dan nog aan vastklampen?

 

Ik vond het een eyeopener, een ‘omdenker’ en ik vroeg me af of ik dit ook op het opruimen zou kunnen toepassen? Hoe ‘houdbaar’ zijn die principes en overtuigingen nog en hoe laat ik mijn keuzes van vroeger de keuzes van nu dicteren? Of maak ik mezelf vrij van die eerdere ervaringen en beslissingen en kies ik gewoon op basis van wat er zich nu voordoet?

 

Een korte terugblik op enkele van mijn gedachten leerde mij het volgende:

  • Dat kun je niet maken! Dat is nog goed bruikbaar! Dit is een overtuiging van mijn voorouders waar zuinigheid een ‘moeten’ was om te overleven. Dat moeten is voor mij een ‘mogen’ geworden…..geen reden meer om me er aan vast te houden, bruikbare spullen mogen dus ook gewoon weg.
  • Straks heb je het weer nodig…….dan krijg je spijt. Dit is de angst voor wat er in de toekomst kan gebeuren. Deze stem is enkel bangmakerij voor iets wat ik toch niet kan voorspellen.

Chopra  illustreert dit mooi met het voorbeeld van het lichaam: iedere cel kijkt maar een paar seconden vooruit en past daar haar voedsel- en zuurstofvoorraad op aan. Cellen doen niet aan hamsteren van energie want ze hebben geen flauw idee van wat er in het verschiet ligt! Zij gebruiken de overlevingsstrategie om zich zo goed en zo snel mogelijk aan te passen en daarmee zijn ze er in geslaagd om al twee miljard jaar te evolueren! Voor mij een inspirerend voorbeeld om de natuur zijn gang te laten gaan en me niet voor alles te willen verzekeren. Kennelijk weet de natuur prima hoe het moet, dus als ik iets nodig heb durf ik er best op te vertrouwen dat dat komt.

  • Dat is niet goed voor het milieu, Brigitte! Dit is de stem van mijn mooie(re) zelf, diegene die zo graag goed voor de planeet en anderen wil zorgen. Eerlijk gezegd is dat principe (ik dus) zeer flexibel en geen heilig moeten meer maar een streven. Mijn ideale zelfbeeld krijgt een menselijk gezicht waar ik minder streng tegen mag en kan zijn. Dit geeft me de ruimte om de stem van ‘blijheid’ op de voorgrond te zetten.

 

Wanneer ik naar deze terugblik kijk zie ik dat mijn situatie en ik veranderd zijn. Mijn ‘zelf’ is constant in beweging en dat sterkt me in het loslaten van oude keuzes zoals:

  • Het verdedigen van mijn zelfbeeld van goed-moeten-zijn en goed-doener.
  • Mijn angst om iets niet te hebben
  • Mijn angst om een risico te lopen
  • Mijn angst om een goede of verkeerde beslissing te nemen
  • Mijn angst om egoïstisch gevonden te worden

 

Het loslaten van deze angsten geeft ruimte voor een andere manier van kiezen:

minder ‘bewust’, in de zin van verstandig, maar

meer met de ‘stroom’, welke  om ‘bewust-zijn’ vraagt, mee.

 

Mijn vorige blog sloot ik met de zin:

Mijn hart volgen…….betekent vooral ook loslaten van wat ik volgens mijzelf moet doen om een goed mens te zijn.

Nu besef ik pas goed dat het ook echt om volgen gaat……

 

Wordt vervolgd……

 

Brigitte

 

Heb jij ervaring met een meer ‘natuurlijke’ manier van beslissingen nemen? Deel je verhaal in het commentaarveld van mijn blog. Ter inspiratie voor anderen en ik kijk er ook naar uit!

Hoe opruimen je leert om je hart te volgen

“Eerlijk gezegd heb ik niet zo veel met al die loopbaancoaches die je aansporen om je hart, je passie te volgen”.

Een commentaar op mijn ‘business’ waar ik wel even bij stil heb gestaan. Tenslotte draag ik de boodschap uit om te doen waar je hart naar uitgaat en wil ik mensen inspireren om dat ook daadwerkelijk te gaan doen.

 

Maar ik werd me bewust van de vraag: hoe doe je dat nu? Je hart volgen? Wat komt daar bij kijken? Waar loop je dan tegenaan? Hou je aan bepaalde zaken vast, en zo ja, aan welke dan? Hoe kom je daar van los?

 

Deze vragen werden versterkt door een collega-coach die een opruim-challenge begon. En daar over pratend kreeg ik een blog over opruimen doorgestuurd die me aanzette om het opruimen te gebruiken als oefening in ‘je hart volgen’. Hoe dat werkt?

In de blog werd de methode van Marie Kondo toegelicht. Het  is een methode om spullen op te ruimen en daadwerkelijk weg te doen. Dus niet verplaatsen in een doos ‘voor later’ maar echt je huis uit doen. Het belangrijkste criterium om te beslissen of iets weg kan is het beantwoorden van de vraag: “word ik hier blij van?”

 

Wanneer ik training of begeleiding geef is dit ook een centrale vraag. Waar werd je blij van en waar wordt je blij van? En als je dat weet, kun je dan afscheid nemen van al die andere dingen waar je niet zo blij van wordt? Durf je je zekerheden op te geven en voor die blijheid te gaan?

 

Om dit aan den lijve te ondervinden ben ik met opruimen begonnen. Niet helemaal volgens de methode van Marie Kondo maar wel met die ene vraag steeds in mijn hoofd. En met het doel om er achter te komen hoe ik voorwerpen op hun waarde ‘blijheid’ schat, welke mitsen en maren ik zelf te berde breng en of ik het lef heb om volgens mijn gevoel te beslissen.

De eerste dagen had ik geen moeite om spullen te verzamelen en te beslissen om iets weg te doen. Maar al doende bleken er voor mij nog andere criteria mee te gaan spelen.

 

Een voorbeeld:

Er staan drie soufflé schaaltjes in de kast.

Word ik er blij van? Nee. Nu zou het al duidelijk moeten zijn dat ze in de doos ‘weg’ belanden maar…er dringen zich andere vragen onherroepelijk op.

 

Heb ik ze het laatste jaar gebruikt? Nee. Eerlijk gezegd….ik gebruik ze al jaren niet meer en al helemaal niet om soufflé te maken.

 

Denk ik dat ik ze nog ooit ga gebruiken? Nee, als ik eerlijk ben……soufflé interesseert me geen biet en ik  verwacht niet dat het me nog gaat interesseren.

 

Doet het pijn als ze weggaan? Misschien ga ik ze missen als snackschaaltje maar ik heb genoeg andere schaaltjes, dus nee. Pff….ik heb vervanging! Ik loop dus niet echt een risico, niet?

 

Mag ik ze wegdoen? Uhhh……. wat is dat nou voor een vraag?

 

Hier komt mijn geweten ineens om de hoek kijken. Dat stemmetje van binnen dat zich laat horen als: ‘Brigitte, weggooien is zonde!’ Zonde als in: het is niet goed als je dat doet.

 

Dit vraagt om nader onderzoek: “Hoezo is dat niet goed? Voor wie of wat dan niet?”

 

Antwoord: het is niet goed voor het milieu als ik zomaar spullen dump, de afvalberg krijgen we nu al niet meer getackeld. Het is ook niet goed dat ik dan straks weer opnieuw spullen koop: weer een aanslag op onze ‘bronnen’, belasting van het milieu door het produceren etc. etc.  En dat is weer niet goed voor de generaties die na mij komen. Wat blijft hangen is dat ik het vooral voor anderen goed wil doen en het woord  ‘zomaar’……..wat volgens de van Dale betekent: zonder reden. 

Daar zit hem de pijn: er is nog voldoende reden om die soufflé schaaltjes te bewaren, ze zijn  immers nog goed bruikbaar! De verstandelijke afweging en mijn innerlijke overtuiging gaan een belangrijke rol spelen. In dit geval is dat: dingen die nog bruikbaar zijn doe je niet weg.

Of je er nu blij van wordt of niet, dat telt niet!

 

Herkenbaar? Ineens doet mijn gevoel er niet meer toe en lijk ik mezelf te moeten overtuigen dat er echt wel een reden is om het spul weg te doen. Mijn hart zomaar volgen brengt dan allerlei conflicten in mijzelf naar boven. En daarvan is de belangrijkste:

mag ik kiezen voor mijzelf? voor wat ik voel en wil?

 

Dat ik daar geen enkele reden voor hoef te hebben is misschien nog wel het moeilijkste!

 

Gelukkig biedt Marie Kondo daar ook een ontsnapping voor want volgens haar is het hebben van een opgeruimd huis ook de sleutel tot een opgeruimd gemoed. Jezelf omgeven met spullen waar je echt om geeft geven je energie en laten je stralen! En wat mijn geweten dan zegt is: en dat is ook goed voor anderen!

Ik heb nog zo’n gewetenssusser gevonden: de kringloopwinkel. Want wat ìk niet (meer) leuk vind kan een ander mogelijk nog wel gebruiken!

 

Na deze eerste acties is mijn ervaring dat mijn vuilnisbak nog niet veel spullen heeft gezien en dat het niet zo gemakkelijk is heel erg eerlijk naar mijzelf toe te zijn. Dat ik die ontsnappingsmogelijkheden ook nog nodig heb.

Conclusie tot nu toe?

Mijn hart volgen…….betekent vooral ook

loslaten van wat ik volgens mijzelf moet doen om een goed mens te zijn.

Stof tot nadenken……..

Wordt vervolgd….

 

Brigitte

 

Natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe dit voor jou is: hoe werkt jouw verstand en geweten in op keuzes volgens je hart? Sus jij je geweten? En waarmee dan? Welke overtuiging speelt bij jou mee?

Deel het in het commentaarveld onder mijn blog, voor je eigen plezier!

 

Voor meer informatie over Marie Kondo en haar KONMARI-methode kun je op haar website kijken:https://konmari.com/

 

Je zoektocht naar werk waarderen

Heerlijk vind ik de herfst! Tijd voor oogsten en de vruchten plukken. Letterlijk: appels, peren, druiven en wat al niet meer. Vruchten waar je meteen van kunt genieten of pas later als ze nog een volgend proces ingaan om een ander product te worden. Zoals appeltaart of wijn. Dan is er nog meer werk te doen maar de waardering voor beide stadia is meestal gelijk. Dat zit bij het zoeken naar werk vaak anders. Dan hoor ik dit:

 “Er valt niks te oogsten en al zeker niets te genieten. Ik heb nog steeds geen baan, en krijg afwijzing na afwijzing. Het is waardeloos”.

De focus ligt dan vooral op het eindresultaat en men ziet de tussentijdse resultaten niet of bestempelt ze niet als iets positiefs. Het lijkt erop dat alleen met het bereiken van het eindproduct de missie geslaagd is en de waardering geoogst kan worden. Dit leidt vaak tot uitputting, frustratie en negativiteit. Want wees eerlijk: voor de meesten die op dit moment hun baan verliezen of nieuw op de arbeidsmarkt komen is het geen gemakkelijke weg: je hebt je in te stellen op een langdurig proces, veel afwijzingen en hard werken zonder garantie op een positief eindresultaat. Hou dan de moed er maar eens in!

 

Hoe doe jij dit? Wat oogst jij onderweg naar ander/nieuw werk?

  1. Zoals hierboven geschetst: zie je de vruchten niet eens?
  2. Of stellen ze in jouw ogen niets voor en bagatelliseer je je eigen aandeel erin?
  3. Of ken je jezelf waardering toe voor het werk wat je hebt verricht, ongeacht het resultaat?

 

Wanneer je in optie 1 denkt  is het goed om eens terug te kijken naar wat je allemaal van plan was, wat je gedaan hebt en wat de resultaten van je acties zijn geweest. Zet al je acties eens op een rijtje, sta er bij stil en herken dat je ook in het werk zoeken heel wat werk verzet!

 

Wat valt er bijvoorbeeld te herkennen?

  • Je hebt gebeld naar een werkgever
  • Je hebt jezelf tijd en energie bespaard door te bellen
  • Je hebt een fijn gesprek gehad
  • Je hebt onderzoek gedaan naar bedrijven en contactpersonen
  • Je hebt gebaald toen je weer een afwijzing kreeg
  • Je bent toch weer door gegaan
  • Je hebt moeten onderhandelen
  • Je bent gaan netwerken
  • Je hebt om hulp gevraagd

 

Wat in het voorgaande nog ontbreekt en de denker van optie 2 kenmerkt, is dat je niet alleen de actie herkent maar dat je hem ook erkent als iets waar je moeite voor hebt gedaan. Iets waar jij zelf de actie voor hebt ingezet, de regie en de verantwoordelijkheid voor hebt genomen en daar alleen al verdien jij alle lof voor! Wat het resultaat was hoef je niet onder de noemer ‘geluk hebben’ te scharen en hoef je ook niet te bagatelliseren. Een ander kan een fijne gesprekspartner geweest zijn maar jij hebt toch echt zelf de moed bij elkaar geraapt om de telefoon te pakken! Denk je dan nog steeds: “maar dat stelt toch niks voor….anderen doen dat zo gemakkelijk…..en ik ben zo’n schijtluis” , erken dan dat het voor jou wel degelijk een prestatie is geweest. En dat is wat telt.

 

Wat valt er dan bijvoorbeeld te erkennen?

  • Dat je iets best moeilijk vond
  • Dat je je angsten hebt overwonnen
  • Ondertussen een heleboel geleerd hebt
  • Dat je mocht balen van jezelf
  • Dat je aan jezelf toegegeven hebt dat je niet altijd de sterke hoeft te zijn
  • Dat je trots bent op jezelf omdat je het toch maar gedaan hebt
  • Dat je je goed voelt omdat je een goed gesprek hebt gevoerd
  • Dat je voldoening voelt omdat je anderen hebt kunnen helpen of omdat je trouw bent geweest aan jezelf
  • Dat je tevreden bent omdat je een bepaalde taak af hebt

….dit zijn allemaal ‘vruchten’ van de inzet die je gepleegd hebt.

We zien dit niet zo snel of waarderen ze niet altijd maar ze zijn wel degelijk waardering waard! Simpelweg omdat jij in beweging bent gekomen, iets geprobeerd  en iets gedaan hebt. Want daarmee heb jij nieuwe mogelijkheden voor jezelf gecreëerd!

Hoe klein de stap ook is, zelfs al keer je op je schreden terug,

iedere stap is van waarde.

 

Ken jij jezelf die waardering al toe of lukt dat nog niet zo goed?

Behalve dat je je bewust wordt van het werk dat je verzet is het ook belangrijk dat je stopt om jouw resultaten te vergelijken met anderen en/of deze te beoordelen als goed of fout. Bedenk daarbij ook eens wat jij tegen anderen zegt die een bepaalde stap zetten. Meestal vind je het heel normaal om een ander een compliment te geven voor het simpele feit dat hij of zij iets gedaan heeft: “Wat goed dat je dat gedaan hebt!” Het resultaat doet er dan niet toe. Die waardering mag je ook aan jezelf geven.

 

Het  gaat om wat je doet!

Het resultaat is wat het is en daarmee kun je weer verder.

Doe je niets, dan sta je stil.

 

Toch nog moeite om het werk-zoeken te waarderen?

Menig jobcoach of klantmanager zal je vertellen dat je werk zoeken moet opvatten als een baan. En het is niet zomaar een baan want je hebt geen voorgeschreven taken, geen waardering van een baas of een geldelijke beloning voor je harde werken.

 

Dat vraagt alles van je innerlijke  motivatie, kracht en uithoudingsvermogen.

Voed jezelf dan ook met je eigen waardering want dat verdien je!

 

Word je ondanks deze bemoediging moedeloos van het zoeken? Kun jij wel wat motivatie, kracht en energie gebruiken? Schrijf je dan in voor het BOOSTcamp van 16 december a.s. en je gaat met een concreet ‘zaaiplan’ de deur uit waarmee jij ook tussentijds de vruchten zult kunnen plukken!

 

Brigitte